اعضاى يك بدن به هم مربوط و با يك قانون ثابت و يك نظام واحدى اداره مىشوند . و پيداست كه اين نظام واحد و ترتيب خاص جز به وحدت صانع صورت نمىپذيرد چنانچه خداوند در قرآن مىفرمايد : وَ ما كانَ مَعَهُ مِنْ إِلهٍ إِذاً لَذَهَبَ كُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ وَ لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ ( سورهء مؤمنون / 91 ) . خداى ديگرى با خدا نيست ، كه اگر چنين مىبود هرآينه هر خدايى با مخلوق خود به طرفى رفته ( هر يك مخلوق خود را تدبير و اداره مىكرد ) و هر يك بر ديگرى برترى مىجست . ( و به اين جهت نظام عالم مختل و مضمحل مىگشت ) . به عبارت ديگر ، پديده‌هاى عالم هستى اگر چه داراى شكل‌هاى مختلف و حقيقت‌هاى متفاوت هستند اما در عين حال همهء آنها تابع نظمى واحد و هر يك در ظرف وجودى خود مسير خاص خود را طى كرده و به اين جهت از فساد و تباهى محفوظند و اين مطلب جز با يگانه بودن پديدآورنده و ناظم آنها ممكن نيست . خداوند در قرآن كريم به اين دليل اشاره كرده و فرموده است : لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا ( سورهء انبياء / 22 ) . اگر در آسمان و زمين خدايان ديگرى جز اللَّه وجود داشت همانا خراب و فاسد مىشدند . آرى با اندك توجه به خود و به جانداران و كوه و صحرا ، به جنگل و دريا ، زمين و آسمان ، خورشيد و ستارگان ، شب و روز ، و فصل‌هاى سال و . . . و نظم حاكم بر اينها ، يقين پيدا