خودش بردارد ، ولى هر وقت صاحبش پيدا شد ، بنابر احتياط واجب بايد عوض آن را به او بدهد . و اگر قيمت آن كمتر از 6 / 12 نخود نقرهء سكه‌دار نيست و نشانه‌اى دارد كه مىتواند با آن صاحبش را پيدا كند ، بايد تا يك هفته هر روز و بعد از آن هفته‌اى يك بار اعلام كند و چنانچه تا يك سال اعلام كرد و صاحبش پيدا نشد مىتواند به قصد آنكه : « هرگاه صاحبش پيدا شد به او بدهد » براى خودش بردارد يا براى او نگهدارى كند كه هر وقت پيدا شد به او بدهد و يا از طرف صاحبش صدقه بدهد ، ولى احتياط مستحب آن است كه از طرف صاحبش به فقير غير سيّد صدقه بدهد . مسأله 438 : اگر مىداند اعلام كردن فايده ندارد و يا از پيدا شدن صاحبش نااميد است ، به نحوى كه اعلام كردن بيهوده شمرده مىشود ، اعلام لازم نيست . مسأله 439 : اگر كفش انسان را ببرند و كفش ديگرى به جاى آن مانده باشد ، چنانچه مىداند كفشى كه مانده ، مالِ كسى است كه كفش او را برده ، و بداند كه عمداً برده است و راضى است كه كفشش را در عوض آن بردارند و دسترسى هم به او ندارد ، در صورتى كه از پيدا شدن صاحبش مأيوس است يا برايش مشقّت داشته باشد ، مىتواند آن را به جاى كفش خودش بردارد ، ولى اگر قيمت آن كفش بيشتر از قيمت كفش خودش باشد ، بايد هر وقت صاحب آن پيدا شد ، زيادى قيمت را به او بدهد و چنانچه از پيدا شدن صاحبش نااميد شود ، بايد زيادى قيمت را از طرف او به فقير غير سيد صدقه بدهد .