نماز مسافر مسأله 296 : انسان بايد در سفر ، نمازهاى چهار ركعتى را دو ركعت ( يعنى شكسته ) بجا آورد ، به شرط آن‌كه مسافرتش از هشت فرسخ كمتر نباشد [ هشت فرسخ شرعى در حدود 45 كيلومتر است ] . مسأله 297 : اگر مسافر از جايى كه نمازش تمام است ؛ مثل وطن ، حد اقل چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، نمازش در اين سفرهم شكسته است . مسأله 298 : كسى كه به مسافرت مىرود ، زمانى بايد نمازش را شكسته بخواند كه حد اقل به مقدارى دور شود كه اذان آنجا را نشنود و ديوارهاى آنجا را نبيند و چنانچه قبل از آنكه به اين مقدار دور شود ، بخواهد نماز بخواند ، بايد تمام بخواند . مسأله 299 : اگر به جايى مىرود كه دو راه دارد ، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، اگر از راهى كه هشت فرسخ است برود ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود ، بايد نماز را چهار ركعتى بخواند ؛ مثلًا اگر از وطن به روستايى مىرود كه دو راه دارد ؛ يك راه چهار فرسخ است و راه ديگر سه فرسخ ، اگر از راه اوّل ( چهار فرسخ ) برود و از همان راه برگردد ، نمازش در بين راه و در آن روستا شكسته است . ولى اگر از اين