كمال و گنجورانِ علم خدا را ، كه زبانِ گوياى « تنزيل » اند ، با ديگران به قياس آوَرَد ؟ آرى ، حقيقت اين است كه ، اين قياس‌ها همه ، « مع الفارق » است . نبايد و نشايد ، حتّا هيچ بزرگى را - چه رسد آن‌ها كه تخم گناه را كِشتند و آب فريب به پاى آن ريختند - با آل محمّد صلى الله عليه و آله قياس كرد . « چراغ مرده كجا ، شمعِ آفتاب كجا » ؟ لايُقَاسُ بآلِ محمّدٍ صلى الله عليه و آله مِن هذِهِ الامَّةِ أحَدٌ ، وَلايُسَوَّى بِهِم مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُم عَلَيهِ ابَداً : هُمْ اساسُ الدِّينِ ، وَعِمَادُ اليَقينِ . الَيهِمْ يَفِيءُ الغَالِي ، وَبِهِم يَلحَقُ التَّالِي ، وَلَهُم خَصَائِصُ حَقِّ الوِلايَةِ ، وَفِيْهِمُ الوَصيَّةُ وَالوِراثَةُ . « 1 » از اين امّت كسى نيست كه با آل محمّد - كه درود خدا بر او و بر خاندانش باد - شانه به شانه بسايد و آن ديگران كه همواره ريزه‌خوار نعمت ايشان‌اند ، هرگز نمىتوانند با آنان پهلو بزنند ، كه اين خاندان پايه و زيرساخت دين‌اند و تكيه‌گاه يقين . تندروان به سوى ايشان باز آيند و واپس ماندگانِ كُنْد رفتار ، ناگزيرند كه خود را بديشان برسانند ؛ چرا كه ويژگىهاى حقِّ ولايت از آنِ آل محمّد است و وصايت و وراثت ، تنها در اين خانواده ، فراهم آمده است . و امّا كتاب حاضر : 1 - « پاسداران وحى » نوشتارى در حوزهء « امامت » نگاشتهء زنده‌يادان : حضرت آيةاللَّه العظمى فاضل لنكرانى و حضرت آيةاللَّه اشراقى است كه پس از بازنويسى و تكميل : پانوشت ، سرآغاز ، تنظيم مطالب و جابجايى پاره‌اى از آنها ، به همان نام منتشر شده است . 2 - در اين بازنويسى و تكميل ، اساس كار بر اين بوده است كه با حفظ همهء

--> ( 1 ) . همان ، خطبه 2 .