آنان ( اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام ) رمز حياتِ دانش ، و رازِ مرگِ جهالت‌اند ، آنان‌اند كه داورىشان بازگوى دانش و آگاهى و سكوت‌ِشان ، نشان‌گر منطق و برون‌شان ، انعكاس روشنى از درون‌شان است . نه از دين سر مىپيچند و نه در آن به اختلاف دچارند و چنين است ، كه قرآن در جمع آنان ، گواهى صادق و خموشى گوياست . و امّا تجزيه‌اى كه در سقيفه پديد آمد و نتيجهء حاصلِ از آن ، جدايى مرجعيت علمى از مرجعيت سياسى در امر جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله و سر برآوردنِ نااهل از پيراهنِ اهل شد ؛ تجزيه‌اى نامبارك و فاجعه‌آميز بود . اگر چه دانشمندان اهل سنّت كوشش بسيار كرده‌اند ، تا از اهميّت آن بكاهند يا حتّى آن را انكار كنند . و امّا خليفه دوّم ، در گفتارى كه از او رسيده است ، به بزرگى اين فاجعهء خسارت‌بار ، ناگزير ، اعتراف كرده است . و با اين كه او خود ، كارگردان اصلى سقيفه است ، چنين مىگويد : بيعتى كه در سقيفه انجام گرفت ، كارى بدون فكر و انديشه و ناگهانى بود ؛ لغزشى بود كه اتفاق افتاد ، امّا خداوند مسلمانان را از گزند آن نگاه داشت ؛ « الا انَّ بَيْعَةَ ابىبَكرٍ كانَتْ فَلتَةً وَقَى اللَّهُ المُسلِمينَ شَرَّهَا » . « 1 » و جالب اين كه خليفه ، به اين اعتراف اكتفا نكردند ، گفتند : از اين پس ، هر كس چنين كند ، او را بكشيد . « 2 »

--> ( 1 ) . الملل والنحل ، ص 24 ؛ مسند ابن حنبل ، ج 1 ، ص 123 ، ح 391 ؛ صحيح بخارى ، ج 6 ، ص 32 ، ح 6830 ؛ تاريخ طبرى ، ج 3 ، ص 205 . ( 2 ) . همان .