مَا سُلَّ سَيفٌ فِي الإسلامِ عَلى قَاعِدَةٍ دينيَّةٍ مِثْلَ مَا سُلَّ عَلَى الإمامَةِ فِي كلِّ زَمَانٍ . « 1 » شمشيرى كه براى امامت در همهء زمان‌ها كشيده شد ، براى هيچ اصل دينى از نيام برنيامد . از اين رو شيعه اماميّه در برابر اهل سنّت ، دربارهء جانشينى پيامبر صلى الله عليه و آله به نظريّه « نصّ » « 2 » و گزينش خدايى ، پاىبند است . و تنها عنصر تعيين‌كننده در امامت را ، راه وحى مىداند ، كه به وسيله پيامبر صلى الله عليه و آله در مواضع مختلف ، از آغاز بعثت تا پايان آن ، اعلام شده است . و اين نكتهء مهمّى است كه اميرمؤمنان على عليه السلام و پيشوايان پس از ايشان نيز ، بدان تصريح كرده‌اند : وَلَهُم خَصَائِصُ حَقِّ الوِلايَةِ وِفِيهِمُ الوَصيَّةُ وَالوِراثَةُ . « 3 » ويژگىهاى حق ولايت ، از آنِ آل محمّد است و وصايت و وراثت تنها در اين خانواده فراهم آمده است . « وصيّت » در سخن امام عليه السلام همان زبان وحى است كه خاندان محمّد صلى الله عليه و آله ( اهل‌بيت عليهم السلام ) را به امامت مشخّص كرده است . ساليان درازى بود كه قريش سلطهء بىچون و چراى خود را بر تمام ساكنانِ حجاز ، خصوصاً بدويانِ اطراف مكّه اعمال مىكرد . غالب اين بدويان ، گرچه از متّحدين قريش بودند ، و امّا طبعاً در درون ، خواستارِ فراهم شدنِ شرايطى بودند

--> ( 1 ) . المِللُ والنِّحَل ، ص 24 . ( 2 ) . شيخ الرئيس ، ابوعلى سينا گويد : گزينشِ « خليفه » از راه « نصّ » به صلاح‌تر است از انتخاب ، به هر شكل آن ؛ چرا كه به پراكندگى و از هم پاشيدنِ جامعه و سركشى امّت و درگيرىِ مردم با يكديگر نمىانجامد : « وَالاستِخْلافُ بِالنَّصِّ أصوَبُ ؛ فَانَّ ذَلِكَ لايُؤدِّي الَى التَّشَعُّبِ وَالتَّشَاغُبِ وَالاخْتِلافِ » ، ( الهيّات شفا ، ص 452 ) . ( 3 ) . نهج البلاغه ، خطبه 2 .