وديعت مىگذارد و دانش را به تمامى به او الهام مىكند و از آن پس ، او نه در پاسخى فرو مىمانَد و نه از راه صواب ، سرگشته مىگردد . بنا بر اين ، بىترديد ، پيامبر اسلام و اهل بيت او ، از دانش پزشكى برخوردار بوده‌اند و اگر ثابت شود كه در هر مسأله‌اى از مسائل مربوط به اين دانش ، چيزى فرموده باشند ، قطعا كلام آنان ، مطابق با واقع است . 3 . دين و حرفه پزشكى هر چند طبّ پيشگيرى ، چنان كه توضيح داديم ، در متن مقرّرات دينى مورد توجّه بوده و پيشوايان دينى ، از دانش پزشكى برخوردار بوده‌اند ؛ امّا فلسفه دين ، ورود در حرفه پزشكى نبوده است و از اين رو ، در روايات اسلامى ، علم دين ، قسيمِ علم طب است . « 1 » همچنين اهل بيت عليهم السلام به عنوان يك حرفه ، وارد مسائل پزشكى نشده‌اند . جدا كردن فقه ( دين‌شناسى ) از طب ( پزشكى ) و حرفه فقيهان از كار طبيبان نيز شاهد ديگرى براى جدا بودن حوزه دين و حوزه علم طب است . « 2 » بنا بر اين ، ورود پيشوايان دين در مسائل پزشكى ، مانند ورود آنان به ساير علوم ، به صورت موردى و گاه به عنوان كرامت و اعجاز بوده ، نه به صورت دائم و بدان نحو كه مردم به ديگر پزشكان ، مراجعه مىكنند . بديهى است كه اگر مردم ، اهتمام مىورزيدند و از دانش سرشار اهل بيت عليهم السلام بهره مىجستند و به صورت متقن ، آثار علمى آنان را ثبت و ضبط مىكردند ، امروز ، ذخاير علمى و فرهنگى عظيمى در رشته‌هاى مختلف دانش ، در اختيار بشر بود ؛ امّا متأسّفانه ، جايگاه علمى اهل بيت عليهم السلام شناخته نشد و آنچه از آنان به يادگار ماند نيز از نيرنگ

--> ( 1 ) ر . ك : ج 1 ، ص 33 ، ح 1 . ( 2 ) ر . ك : ج 1 ، ص 33 ، ح 2 و 3 وص 35 ، ح 5 .