بحث شروع كردند ، شما اين درسهايى را كه پيش من و آقايان ديگر داريد طورى تنظيم كنيد كه محضرش را ادراك كنيد » . استادان عزيز ، فرهنگيان گرامى ، روحانيّت حقيقى را مشاهده بفرماييد و روحانى واقعى را ببينيد ؛ اين استاد بزرگ حضرت علّامه شعرانى چه بزرگوارى درباره يك شاگردش مىفرمايد ، و چگونه عالمى ديگر معاصرش مثل علّامه رفيعى را به بزرگى نام مىبرد و شاگردش را به ادراك محضر شريفش امر مىفرمايد . اين داعى از آية اللّه رفيعى قزوينى آگاهى نداشت و او را نمىشناخت ، بركاتى كه از محضر شريفش عايد اين كمترين شده است به ارشاد و راهنمايى حضرت استاد علّامه شعرانى بوده است ، آرى : « متّحد جانهاى شيران خداست » . اكنون آية اللّه رفيعى در ميان ما نيست ، بسوى روضه رضوان الهى رهسپار شده است ، در پيشگاه مثالش تشرّف دارم : گر دست نمىدهد وصالش * دست من و دامن مثالش لذا در وصف كردن و ستودن من آن بزرگوار را هيچگونه شايبه مداهنه و مجامله راه ندارد ، بلكه تعريف و تمجيد مقام علمى و منزلت روحانى آن جناب از مثل من همانست كه ملّاى رومى در مثنوى گفته است : مادح خورشيد مدّاح خود است * كه دو چشمم روشن و نامرمد است « 1 »

--> ( 1 ) . مثنوى معنوى ، مولوى ، دفتر پنجم ، بيت 9 .