اسحاق ، يعقوب ، يوسف ، ايّوب ، شعيب ، موسى ، هارون ، يونس ، داود ، سليمان ، الياس ، اليسع ، زكريا ، يحيى ، عيسى ، ذو الكفل ( صلوات اللّه و سلامه عليهم ) . تبصره : الياس همان ادريس است زيرا آن حضرت را ظهور و غيبت بوده است ، أعنى دوبار مبعوث شده است يك بار پيش از غيبت كه ادريس نبىّ بود ، قوله ( تعالى ) : وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا ( سوره مريم ، آيه 58 ) ، و زمان غيبتش سيصد و شصت و پنج ( 365 ) سال بوده است ، و پس از آن به اسم الياس رسول ظهور فرموده است ، قوله ( سبحانه ) : وَ إِنَّ إِلْياسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ( سوره صافات ، آيه 124 ) . و حضرت ادريس جدّ نوح نبيّ بوده است ( سلام الله عليهما ) . فصوص الحكم شيخ اكبر محيى الدين طائى حاتمى بيست و هفت فص است و هر فصّ آن به نام يكى از انسانهاى كامل كه از هر يك تعبير به كلمه شده است ، و در هر فص سلطان و محور بحث يكى از امّهات و اصول معارف مهمّ و اصيل عرفانى قرآنى است . و آن بيست و هفت انسان فصوص كه به نام هر يك فصّى جداگانه است بيست و سه نفر آنها از انبياى ياد شده در قرآن كريم‌اند كه يسع و ذو الكفل در آن نيامده‌اند ، و چهار انسان كامل ديگر به نامهاى شيث و عزير و لقمان و خالد عليهم السّلام‌اند به نام هر يك فصّ مستقل است . فصّ چهارم فصوص الحكم فصّ ادريسى است ، و فصّ بيست و دوم آن فصل الياسى است ، و جناب شيخ اكبر در اوّل فصّ الياسى فرموده است : إلياس و هو إدريس عليه السّلام كان نبيا قبل نوح و رفعه الله مكانا عليّا . . . ثم بعث إلى قرية بعلبك و بعل اسم صنم ، و بك هو سلطان تلك القرية ، و كان هذا الصنم المسمّى بعلا مخصوصا بالملك . . . . اين كمترين در تعليقه‌اى بر اول فصّ ادريسى گفته است : ادريس عليه السّلام هو اخنوح رفع إلى السماء بعد ثلاثمائة و خمس و ستّين كما فى هامش نسخة مخطوطة من المصباح الصغير للشيخ الطوسى ( قدّس سره ) موجودة في مكتبتنا ؛ و هذا