حدّثنى ابى عن ابيه امير المؤمنين عليه السلام قال رأيت الخضر ( ع ) فى المنام قبل بدر بليلة ، فقلت له علّمنى شيئا انصربه على الأعداء ؛ فقال قل يا هو يا من لا هو الّا هو . فلما أصبحت قصصتها على رسول الله صلى الله عليه و آله فقال يا على علّمت الاسم الأعظم فكان على لسانى يوم بدر و ان امير المؤمنين عليه السلام قرأ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فلما فرغ قال يا هو يا من لا هو الا هو اغفر لي و انصرنى على القوم الكافرين . قال و كان على ( ع ) يقول ذلك يوم صفين و هو يطارد فقاله عمار بن ياسر يا امير المؤمنين ما هذه الكنايات ؟ قال اسم الله الاعظم و عماد التوحيد للّه ، لا إله إلّا هو . ثم قرأ شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ ، و آخر الحشر ، ثم نزل فصلّى اربع ركعات قبل الزوال ، الحديث . همين حديث را امين الاسلام طبرسى در تفسير مجمع البيان در ضمن سوره توحيد آورده است . و آن را در ادعيه و اذكار صادر از زبان اهل بيت عصمت و وحى نظائر بسيار است . در اين حديث شريف و نظائر آن كلمه مباركه هو منادى شده است و حرف ياى ندا بر سرش درآمده است و حال اينكه ضمير منادى نمىشود . علامه بهائى در صمديه در شرائط منادى گويد : و يشترط كونه مظهرا . و شارح آن علامه سيد عليخان در شرح كبير صمديه پس از عبارت مذكور گويد : فلا يجوز نداء المضمر مطلقا ، لا يقال : يا انا ، و لا يا إياى ، و لا يا هو ، و لا يا اياه اجماعا . تا اينكه گويد : و قال شعبان فى الفيته : و لا تقل عند النداء يا هو * و ليس فى النحاة من رواه پس در حديث مذكور ياهو حرف ندا بر سر ضمير درنيامده است بلكه « هو » اسمى از اسماء الله است كه مسمّاى آن هويت مطلقه و ذات اقدس است چه اينكه جمله شريف « يا هو يا من لا هو إلّا هو » سخن كسيست كه خود پدر نحو و صرف است چنان كه فرموده است : انّا لأمراء الكلام و فينا تنشبّت عروقه و علينا تهدّلت غصونه ( خطبه 231 نهج البلاغه ) . از اين تحقيق دانسته مىشود كه قول مرادى در شرح تسهيل تا چه اندازه موهون است ؛ شارح مذكور در همين مبحث گويد : قال المرادى فى شرح