مامقانى و آخوند خراسانى آموخت و از مفاخر علماى متاخر و آراسته به ملكات فاضله انسانى بود و در 28 شوال سال 1358 در نجف اشرف به رحمت ايزدى پيوست " « 1 » استاد فقيد ، بر اثر حقوقى كه مرحوم بادكوبه‌اى بر گردن وى داشت ، در مجالس و محافل علمى خود از او زياد ياد مىكرد و در تفسير خود در دلالت آيه " قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ « 2 » بر لزوم وجود عصمت در امام ، دليل بس استوارى از او نقل كرده است . « 3 » استاد در زندگىنامه فشرده خود مىنويسد : در فلسفه نيز به درس حكيم و فيلسوف معروف وقت مرحوم آقا سيد حسين بادكوبى موفق شدم . در ظرف شش سال كه نزد معظم له تلمذ مىكردم ، منظومه سبزوارى و اسفار و مشاعر ملا صدرا و دوره شفاى بو على و كتاب " اثولوجيا و تمهيد القواعد " ابن تركه ( در عرفان ) و اخلاق ابن مسكويه را خواندم . مرحوم بادكوبى از فرط عنايتى كه به تعليم و تربيت نويسنده داشت براى اينكه مرا به طرز تفكر برهانى آشنا سازد و به ذوق فلسفى من تقويت بخشد ، امر فرمود به تعليم رياضيات بپردازم و در امتثال امر معظم له به درس مرحوم

--> ( 1 ) - اعلام الشيعه قرن چهاردهم ج 2 ص 584 ( 2 ) - سوره بقره آيه 125 ( 3 ) - الميزان ج 1 ص 277