بيدريغ بنواخت ، تا مگر آدمى خود را بازيابد و به اوج قرب دوست پر گيرد و سپاس نعمت بيكران او را بگزارد و حق بندگى را درخور توانايى به جاى آرد . دست انتخاب الهى انسان را از ميان آفريدگان برگزيد و فلسفهء هستى را به او بيآموخت كه : وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ( بقره آيه 31 ) بار سنگين عرفان بردوش او نهاد و آدمى اين امانت سنگين را پذيرا شد . إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَ عَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَها وَ أَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ ( احزاب آيه 72 ) گنج حكمت را در دامن او ريخت و او را به اين خير كثير ممتاز ساخت كه : وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً ( بقره آيه 269 ) و در خلوت خاص خويش او را بارداد و از او پيمان وفادارى و بندگى و اخلاص گرفت . وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلى . . . ( اعراف آيه 172 ) درود . . . پس از سپاس خدا ، درود بىحد و ثناى بىكران و صلوات فراوان بر جميع رسولان بويژه بر خاتم انبياء و زينت اوصياء و مايه فخر اولياء حضرت محمد مصطفى كه چراغ‌افروز معرفت ، و ادب‌آموز حكمت ، و معلم اخلاق و فضيلت و زدايندهء غبار شرك از آينهء فطرت ، و بنيانگزار اساس توحيد و وحدت ، و سالار كاروان انسانيت است . اوست كه پس از دوران فترت و سقوط انسان در منجلاب نكبت و اشراف كلى بشر بر هلاكت دوباره كرامت انسان را به انسان باز بخشيد