السلام را براى همه اهل حال و دعا و مردم صاحبدل گسترده است . و چنين اثر قيّم و قويم از خود بيادگار گذاشته است ، و دعاى خضر را دعاى كميل كرده است ، آرى بايد گدائى كرد ، كه جواد گدا مىخواهد . بانگ مىآيد كه اى طالب بيا * جود محتاج گدايان چون گدا جود محتاج است و خواهد طالبى * همچنانكه توبه خواهد تائبى جود مىجويد گدايان و ضعاف * همچو خوبان كاينه جويند صاف روى خوبان ز آينه زيبا شود * روى احسان از گدا پيدا شود و امام عليه السلام به كميل فرمود : طول صحبت تو با ما موجب احسان چنين عطاء شده است ، پس پيدا است كميل خيلى ملازم آن حضرت بود . و ديگر از غرر كلمات امير المؤمنين عليه السلام كه به كميل القاء شده است ، و دلالت بر كفايت آن صاحب سرّ ولى اللّه اعظم دارد و لياقت مصاحبتش را با آنحضرت مىرساند . آنست كه سيّد رضى رضوان اللّه عليه در نهج البلاغة آورده است كه : « و من كلامه عليه السلام لكميل بن زياد النخعى : قال كميل بن زياد أخذ بيدى امير المؤمنين عليه السلام فأخرجنى الى الجّبان فلما أصحر تنفس الصّعداء ثم قال يا كميل انّ هذه القلوب اوعية فخيرها أوعاها الخ » ، تا چه حدّ بايد كميل به امير المؤمنين قرب داشته باشد ، كه حضرت دست او را بگيرد و تنها با او بصحرا برود . اين كلام امير عليه السلام به كميل را مآخذ روائى بسيار است ، از آن جمله ابو نعيم اصفهانى در حلية الأولياء با إسناد روايت نموده است . « 38 » ص 146 مشارق الأنوار رجب برسى طبع بمبئى روى عن امير المؤمنين « ع » انه قال لكميل بن زياد و قد مرّمعه في جبّانة فاسرع السير فقال له خفف الوطى يا كميل فانهم يسمعون صرير نعالك .

--> ( 38 ) . حلية الاولياء ، ج 1 ، ص 79 .