را نيز در اعتقادات اماميه نوشته است . شهيد مكى از مشايخ فقهاء صاحب لمعه دمشقيه است كه وى نيز رساله مذكور را در اعتقادات اماميه نوشته است . شيخ بهائى ابوالفضائل است ، و رساله ياد شده را نيز در اعتقادات اماميه نوشته است . اين بزرگان اگر مسئله توقيفيت اسماء را معتبر مى دانستند ، و بدان اهميت عقلى يا نقلى مى دادند ، البته متعرض آن مى شدند زيرا كه رسائل ياد شده را در اعتقادات دينى نوشته اند . فخر رازى محصل را به عنوان محصل افكار المتقدمين و المتاخرين من العلماء و الحكماء و المتكلمين نوشته است ، و متعرض به توقيفيت اسماء نشده است . در مفتتح آن گويد « : اما بعد فقد التمس منى جمع من افاضل العلماء و اماثل الحكماء ان اصنف لهم مختصرا فى علم الكلام مشتملا على احكام الاصول و القواعد دون التفاريع و الزوائد » . . . . آرى جناب خواجه در رساله « فصول نصيريه » متعرض به توقيفيت اسماء شده است كه نقل آن بعد از اين خواهد آمد . اساطين حكمت چون فارابى و شيخ رئيس و ملا صدرا و اتراب و اتباع آنان ، اسماى واجب الوجود ، و نور الانوار ، و مبدأ المبادى ، و حقيقة الحقائق ، و علة العلل ، و صورة الصور ، و مبدء الخير ، و خير محض ، و بسيطة الحقيقة ، و عشق ، و عاشق ، و معشوق ، و فاعل ، و لذيذ ، ولاذ ، و ملتذ ، و مانند آنها اسامى بسيارى ديگر را بر بارى تعالى اطلاق كرده اند چنان كه در شرح فص بيست و هشتم و چهل و ششم فصوص فارابى بدان اشارتى كرده ايم . ( نصوص الحكم بر فصوص الحكم ط 1 ص 154 و 261 ) . اين بزرگان ادب مع الله داشتند ، و مشاهير علم و معارف حكمت و مشاعل هدايت و حاميان دين بودند . و بدان كه تنها دليلى را كه مشايخ معارف چون شيخ اكبر محيى الدين عربى ، و خواجه نصير الدين طوسى و ديگران در توقيفيت اسماء فرموده اند ، رعايت ادب مع