بايد اينجا دربارهء مسبّحات ستّ بگويم در نكتهء 754 « هزار و يك نكته » آورده‌ام رجوع بفرماييد . [ 77 ] خداوند سبحان توفيق يقظه و مراقبت و حضور و ذكر و دعا و مناجات مرحمت فرمايد . در اينجا شايسته است دستورى بسيار بسيار گرانقدر و ارزشمند به رسم بهترين تحفه و عطيّه به حضور گوهرشناس قدردان تقديم بدارم . و آن اين كه قاضى قضاعى در « دستور معالم الحكم و مأثور مكارم الشّيم من كلام أمير المؤمنين على بن أبي طالب عليه الصّلوة و السّلام » بدين صورت نقل روايت كرده است كه : البراء بن عازب قال : دخلت على علىّ عليه السّلام فقلت : يا امير المؤمنين سألتك باللّه الاّ خصصتنى باعظم ما خصّك به رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و سلّم - ممّا خصّه به جبريل ممّا ارسله به الرّحمن عزّ و جلّ . فقال : لو لا ما سألت ما نشرت ذكر ما اريد أن استره حتّى أ ضمّن لحدى . اذا اردت أن تدعو باسم اللّه الاعظم فاقرأ من اوّل الحديد ستّ آيات ، و آخر الحشر هو اللّه الّذى لا إله الاّ هو ، الى آخرها . فاذا فرغت فتكلّمت فقل : يا من هو كذلك افعل بى كذا و كذا . فو اللّه لو دعوت به على شقىّ لسعد . قال البراء : فو اللّه لا أدعو بها لدنيا ابدا . قال علىّ عليه السّلام : اصبت ، كذا أوصانى رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و سلّم - غير أنّه امرنى أن ادعو بها في الامور الفادحة . « براء بن عازب گويد : بر امير المؤمنين عليه السلام وارد شدم و آن جناب را به خدا سوگند دادم كه مرا به اعظم اسمايى كه خداوند رحمن جبرئيل را به ارسال آن مخصوص داشت و وى رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سّلم را و آن حضرت شما را ، مخصوص گردان . فرمود : اگر سئوال تو نمىبود من اراده داشتم كه آن را تا در لحدم نهاده شوم پوشيده بدارم . هرگاه خواهى خدا را به اسم اعظم وى بخوانى ، شش آيهء اول حديد ( بعد از بسم اللّه الرحمن الرحيم تا و هو عليم بذات الصّدور ) و آخر حشر از هو اللّه الّذى