اين كتاب مستطاب مىگذرد هنوز به قوت و متانت خود باقى است و چون شفاء و اشاراتش از كتب درسى حوزه‌هاى علميه است و چنان‌كه در مقاله مطبوع در كتاب اخلاق پزشكى « 1 » گفته‌ايم سه تن از اساتيدم كه هر يك از ستارگان فروزان قدر اول آسمان علوم و معارف بوده‌اند قانون طب بو على را تدريس مىفرمودند و اين كمترين آن را از محضر اعلاى علامه حاج ميرزا ابو الحسن شعرانى فرا گرفته است . بعد از اين دو بزرگوار - اعنى رازى و ابن سينا - ابو على يحيى بن عيسى صاحب كتاب منهاج ظاهر شد و در اين كتاب به ترتيب حروف تهجى حشايش و عقاقير و ادويه را ذكر نموده و در سال 493 ه وفات كرده است . و پس از او « ابو الصلت اميّة بن عبد العزيز اندلسى » ظاهر گشت و كتابى در ادويه مفرده تصنيف نمود و در سال 529 ه وفات كرد . بعد از آن ابو عبد اللّه محمد طبرستانى معروف به امام فخر رازى ظاهر شده است كه در بسيارى از علوم داراى تصانيف معتبر است و بر كليات قانون شيخ رئيس شرحى نوشته است كه معروف است . در سال 876 هجرى مطابق با 1471 مسيحى در عصر لوئى يازدهم از سلاطين فرانسه انجمن طبى در شهر پاريس برپا شده و مؤلفات فخر رازى را تدريس مىنمودند و پيرو قوانين ابن سينا بودند و همين كه فن طبابت در سال 840 هجرى مطابق با 1436 مسيحى اختراع شد و نوع كتب علمى بناى انتشار گذاشت نسخه‌هاى متعدد از قانون ابن سينا به زبان لاتينى چاپ كردند و مدارس بزرگ و كوچك جهت تحصيل فن طب برپا نمودند و در سائر معارف نيز دانشمندان بزرگ در ممالك فرنگ ظاهر شدند . « 2 »

--> ( 1 ) . اخلاق پزشكى ، ص 29 ، ط اول . ( 2 ) . پزشكى نامه ، ص 5 - 11 ، ط رحلى سنگى ، نقل به تلخيص .