علامه بهائى در صمديه در شرائط منادى گويد : و يشترط كونه مظهرا . و شارح آن علامه سيد عليخان در شرح كبير صمديه پس از عبارت مذكور گويد : فلا يجوز نداء المضمر مطلقا ، لا يقال يا انا و لا يا اياى و لا يا هو و لا يا اياه اجماعا ، تا اينكه گويد : و قال شعبان فى ألفيته : و لا تقل عند النداء يا هو * و ليس فى النحاة من رواه پس در حديث مذكور « يا هو » حرف ندا بر سر ضمير در نيامده است بلكه « هو » اسمى از اسماء اللّه است ، چه اينكه جمله شريف يا هو يا من لا هو الا هو سخن كسى است كه خود پدر نحو و صرف است ، چنان كه فرموده است : إنّا لأمراء الكلام و فينا تنشّبت عروقه و علينا تهدّلت غصونه . « 1 » از اين تحقيق دانسته مىشود كه قول مرادى در تسهيل تا چه اندازه موهون است ، شارح مذكور در همين مبحث گويد : قال المرادى فى شرح التسهيل : و قول بعض الصوفيه « يا هو » ليس جاريا على كلام العرب . بايد به مرادى گفت : نهفته معنى نازك بسى است در خط يار * تو فهم آن نكنى اى اديب من دانم اين هاء هويت مطلقه است كه ؛ يا هو يا من هو الا هو ، هويت مطلقه‌اى كه ظل ممدود آن وجود منبسط است كه به تعبيرى ماده ممكنات و رق منشور همه است ، و تعينات و ماهيات صور آنهااند . إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ ، هاى انزلناه كنايه از قرآن است . و چون علم هويت مطلقه عين ذاتش است پس انزال آن‌كه : وجود اندر كمال خويش سارى است * تعينها امور اعتبارى است فرود آمدنش از اعلى مراتب وجود و اشمخ مقامات آن تا تنزل به انزل مراحل

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 231 .