حسن حسن زاده آملى

142

ده رساله فارسى (فارسى)

الامر ؟ فقال : ان صاحب هذا الامر لا يلهو و لا يلعب ، و اقبل ابو الحسن موسى عليه السّلام و هو صغير و معه عناق مكيهة و هو يقول لها اسجدى لربك ، فأخذه ابو عبد اللّه عليه السّلام و ضمه اليه و قال بابى و امى من لا يلهو و لا يلعب . « 1 » فرقه اماميه اثنا عشر به پيغمبران و جانشينان آنان را بدين صفات شناسند كه از قرآن و روايات و ادله عقليه حكماى متالهين مستفاد است كه نه غفلت بديشان روى ميآورد و نه اهل لهو و لعب و زهوند و ايشانند كه أمنا و شهداى إله عالم و عالم به ما تحت العرش الى تحت الثرى هستند و نور اللّه و ولاة امر اللّه و خزنه علم اللّه و خلفايش در زمين‌اند و ابواب الهى و اركان ارض‌اند . اين دارنده روح قدسى است كه اماميه او را به صاحب مقام عصمت تعبير مىكنند و او را معصوم مىدانند كه در فعل و قول و تلقى وحى و در همه شئون امورش مطلقا از خطا و عصيان و زلل و غفلت و نسيان و لهو و لعب و زهو معصوم است و كسى كه بدين صفت عصمت متصف نباشد خليفة اللّه و حجة اللّه على خلقه نخواهد بود اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ . آن‌كه امام عليه السّلام فرمود : اذا قبض النبى صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و سلم انتقل روح القدس فصار الى الامام ، مراد اين نيست كه روح از بدن پيغمبر به بدن امام منتقل مىشود به صورت انتقال شىء از جائى به جائى ، زيرا كه اين تناسخ باطل است كه براهين محكم بر ابطال آن قائم است ، بلكه مراد اين است كه مانند آن حقيقت كه حامل نبوت بود امام نيز دارا است كه وصى و خليفه اوست هر چند صاحب مقام نبوت تشريعى نيست . آنكه امام عليه السّلام فرمود خداوند تبارك و تعالى خلق را بر سه صنف آفريد : سابقون

--> ( 1 ) . ص 248 ، ج 1 ، معرب .