فص 12 [ در اين كه واجب تعالى مبدأ كل فيض است . و مطالبى در اصول عقائد حقه توحيدى ] واجب الوجود مبدأ كل فيض ، و هو ظاهر على ذاته بذاته ، فله الكل من حيث لاكثرة فيه ، فهو من حيث هو ظاهر ، فهو ينال الكل من ذاته ، فعلمه بالكل بعد ذاته و علمه بذاته ، و علمه بذاته نفس ذاته ، فتكثر ( فكثرة خ ل ) علمه بالكل كثرة بعد ذاته و بعد علمه بذاته ، و يتحد الكل بالنسبة الى ذاته ، فهو الكل فى وحدة ( فهو الكل وحده ) . ترجمه : واجب الوجود مبدأ هر فيض است ، و ظاهر بر ذات بذات خود است ، پس بدون پيدايش كثرت در ذاتش همه او را است ، پس او از حيثى كه اوست ظاهر است ، پس از ذات خود همه را رسيده است ، پس علمش بكل بعد از ذاتش و بعد از علم او بذاتش است ، و علم او بذاتش نفس ذاتش است ، پس تكثر علمش بكل كثرتى بعد از ذاتش و بعد از علمش بذاتش است ، و ه‌مه نسبت به ذات او اتحاد مى يابند و يكى اند ، پس او يكتاى همه است . بيان : اين فص بسيار شريف ، از جلائل فصوص اين صحيفه كريمه است . و امهات مباحث اصول عقائد حقه مبتنى بر آنست . و با نيل به مغزاى آن سر توحيد اسلامى كه مفاد كريمه هوالاول والاخر و الظاهر والباطن است بدست مى آيد . و با غور و تدبر در اين امر مهم دانسته مىشود كه در حقيقت و واقع مشايخ مشاء و اكابر عرفاء و اعاظم متوغل در حكمت متعاليه را اختلافى در مسائل اصيل ايمانى چون توحيد حق سبحانه و علم او بذاتش و به ماسوايش و در معنى ماسوى و جز آنها