نسبت مي‌دهند ، اين گونه است كه به فرد مي‌گويد : « توانايي‌هاي عظيمي درون تو هست ، تو مي‌تواني به بالاترين مقامات و درجات عاليه امامان و پيغمبران عليه السلام برسي ، عالم اكبر درون توست ، تو مي‌تواني در خدا فنا شوي ، تجلي خدا شوي ، مظهر اسما و صفات خداوند باشي ! » اينها را به كسي مي‌گويند كه اهل گناه است و حتي نمي‌داند واجباتش را چگونه بايد انجام دهد ، اين را به كسي مي‌گويند كه نه دين را مي‌فهمد ، نه زندگي را . او را باد مي‌كنند ، آن بيچاره هم خيال مي‌كند كه واقعا به درجه عاليه‌اي رسيده ، در حالي كه در سلوك شرعي ، همچنان زير صفر است . چنين كسي كاملاً آماده است كه ادعا كند با امام مهدي عليه السلام ارتباط دارد ، يا مانند خود اوست و مي‌تواند به نام او سخن بگويد . بعضي متون را مي‌آورند تفسير غلطي از آن ارائه مي‌دهند . مثلا مي‌گويند « مَن عَرَفَ نَفسَه ، فَقَد عَرَفَ رَبَّه » به اين معني است كه خدا را از راه تأمل در خودت بشناس . در حالى كه تفسير صحيحش يعني هر كس نقص خود را بفهمد ، به كمال خدا پي مي‌برد ، ناتواني خود را بفهمد ، به قدرت خدا پي مي‌برد . نه اين كه خودش شبيه خدا مي‌شود . راه شناخت خدا ، مشخص است . تأمل در خود كافي نيست . خدا از راه پيامبر و امامان شناخته و پرستش مي‌شود . خدا براي هدايت ما ، براي آموزش ما ، معصومان را فرستاده ، نه اين آقا و آن آقاي جايز الخطا را . من از يكي از آقايانِ قم يك سخنراني شنيدم ؛ از يكي از آقايان معروف در فلسفه و عرفان ، كه از مسؤلان حوزه و مؤيد نظام است ، در تلويزيون رسمى ، مراحل ترقّي انسان را مي‌گفت . چند مرحله گفت و زود رسيد به فناء في الله ! خدايا ! فناء في الله ! فاني مي‌دانيد يعني چه ؟ يعني كسي كه از خودش ذات و اراده شخصى ندارد .