بيش از ظرفيتِ متن [ آيه و حديث ] را بر متن تحميل مي‌كند . معمولاً سخنشان منبعي ندارد و از خودشان است . يعني كاري فقهي و فقاهتي نيست . نه . هرگز . ما چيزي به عنوان تكاليفِ « زمان غيبت » ، « به علّتِ غيبت » يا « در انتظار » نداريم . تكليف واجب براي مكلّف ، همان تكاليفِ عمومي زمان حضور امامان است و نه چيزي بيشتر . فقط همان است . تكليف ما در زمان غيبت و زمان حضور معصوم فرقي نمي‌كند . متون رسيده از اهل بيت تأكيد دارد كه تنها كارِ ويژه زمان غيبت امام اين است : ايمان و انتظار فرج او . فقط ما راتشويق كرده‌اند كه براي او دعا كنيم و با او ارتباط روحي داشته و به او توسل كنيم . پس وظيفه فرد منتظر كه بعضي دائم روي آن تأكيد مي‌كنند . . . ؟ وظيفه‌اي كه مربوط بشود به جامعه ، نداريم . هيچ وظيفه‌اي براي انتظار [ و مخصوص آن ] نداريم . پس وظيفه منتظر فقط انجام واجبات و ترك محرّمات و دعا شد . يعني همين تكاليف شرعيِ ثابت شده . يعني حلال و حرام و واجب و مستحب و مكروه . هر كس كه به اينها عمل كند ، واجبات را انجام دهد و گناهان را ترك كند ، يعني منتظر است و مورد قبول . پس فرق كسي كه به امام زمان اعتقاد دارد و كسي كه ندارد در چيست ؟ خب اين منتظر است و توقع دارد [ امام ظهور كند ] ، ولي آن ، توقع ندارد . يعني تفاوتشان تنها در يك حالت روحي است ؟