و شياطين آنها را از معرفت خدا باز داشته و از عبادت و اطاعتش آنها را جدا نموده بودند ، پس پيامبرانش را در ميان آنها مبعوث ساخت ، و پى در پى رسولان خود را به سوى آنان فرستاد ، تا پيمان فطرت را از آنان مطالبه نمايند و نعمتهاى فراموش شده را به ياد آنها آورند و با ابلاغ دستورات خدا حجّت را بر آنها تمام كنند ، گنجهاى پنهانى عقلها را آشكار سازند ؛ و آيات قدرت خداى را به آنان نشان دهند : آن سقف بلند پايهء آسمان كه بر فراز آنها قرار گرفته ، و اين گاهوارهء زمين كه در زير پاى آنها گسترده ، و وسائل معيشتى كه آنها را زنده نگه مىدارد ، و اجلهايى كه آنها را فانى مىسازد و مشكلات و رنجهايى كه آنها را پير مىكند ، و حوادثى كه پى در پى بر آنان وارد مىگردد ، ( همهء اينها را به آنها گوشزد كنند ) . خداوند هرگز بندگان خود را ، از پيامبران مرسل ، و كتب آسمانى و يا دليلى قاطع و يا راهى صاف و مستقيم خالى نگذارده ، پيامبرانى كه كمى نفراتشان و فراوانى دشمنان و تكذيب كنندگان ؛ هرگز آنها را در انجام وظايف خود به كوتاهى وادار نمىكرد ؛ پيامبرانى كه بعضى بشارت به ظهور پيغمبر آينده دادند ، و بعضى به خاطر پيامبر پيشين شناخته شده بودند . عصر بعثت محمّد صلى الله عليه و آله به همين حال قرنها گذشت ، و روزگاران سپرى شد ؛ پدران در گذشتند و فرزندان جانشين آنها گرديدند ، تا اين‌كه خداوند سبحان ، براى وفاى به وعدهء خود ، و كامل گردانيدن نبوّت ، محمّد صلى الله عليه و آله رسول خويش را مبعوث ساخت ؛ كسى كه از همهء پيامبران براى بشارت به آمدنش پيمان گرفته شده بود ، نشانه هايش مشهور و ميلادش پسنديده بود ، در آن روز ( كه او اقدام به جهان گذارد ) مردم زمين داراى مذاهب پراكنده و خواسته‌هاى ضد و نقيض ، و جمعيّت‌هايى متشتّت بودند ، عدّه‌اى خداى را به مخلوقش تشبيه مىكردند ، گروهى ملحد بودند ، و جمعى معبودهاى ديگرى غير از خداى يگانه داشتند ؛ امّا او آنها را از گمراهى نجات داد و هدايت نمود ، و با موقعيّت خود آنان را از جهالت نجات بخشيد . سپس خداى سبحان لقاى خويش را براى محمّد صلى الله عليه و آله اختيار كرد و آنچه را نزد خود داشت ؛ براى او پسنديد ، او را با انتقال از دنيا گرامى داشت ، و از گرفتارى با مشكلات نجات داد ، وى را در نهايت احترام قبض روح كرد و به سوى خويش فرا خواند - درود خدا بر او و خاندانش باد - او هم آنچه را كه انبياى پيشين براى امّت خود گذارده بودند ، در ميان امّت خويش به جاى گذاشت ، ( كتاب خدا و اوصياى خويش را ميان آنان قرار داد ) زيرا آنها هرگز امّت خود را مهمل و بى سرپرست رها نساختند و بدون اين‌كه راهى روشن و دانشى پايدار به آنها بدهند از ميان آنان بيرون نرفتند .