و سرانجامى معيّن ، و آن‌گاه از روح خود در او دميد ، پس به صورت انسانى داراى نيروى عقل كه وى را به تكاپو مىاندازد درآمد ، و داراى افكارى كه به وسيلهء آن در موجودات تصرّف نمايد . به او جوارحى بخشيد كه به خدمتش پردازد و ابزارى عنايت كرد كه وى را به حركت آورد ، نيروى انديشه به او بخشيد كه حق را از باطل بشناسد ، و همچنين ذائقه ، شامّه و وسيلهء تشخيص رنگها و اجناس مختلف در اختيار او قرار داد ، او را معجونى از رنگهاى گوناگون و موادّ موافق و نيروهاى متضاد و اخلاط مختلف : ( حرارت ، برودت ، رطوبت ، و يبوست و ناراحتى و شادمانى ) ساخت . سپس خداوند از فرشتگان خواست كه وديعهء الهى و عمل به پيمانى را كه با او داشتند ، در مورد سجود در برابر آدم و خضوع به عنوان بزرگداشت او ، ادا نمايند آن‌جا كه فرموده است : « براى آدم سجده كنيد ! پس آنها همه سجده كردند ، مگر ابليس ! » . « 1 » كه كبر و نخوت او را فرا گرفت ، و شقاوت و بدبختى بر او غلبه نمود . به آفرينش خود از آتش افتخار نمود ، و به خلقت آدم از گل و خاك توهين كرد ، پس خداوند براى اين‌كه استحقاق بيشترى براى غضب خداوند پيدا كرده ، آزمايشش كامل شود ، و وعده‌اى كه به وى داده منجّز گردد ، به او مهلت عطا كرد و فرمود : « تا روز معلوم مهلت داده شدى » . « 2 » آدم در بهشت سپس خداوند آدم را در خانه‌اى سكنى بخشيد كه زندگيش را در آن گوارا و پر بركت قرار داد ، جايگاه او را امن و امان كرد ، و او را از ابليس و عداوت وى بر حذر داشت ، اما دشمن بالاخره او را فريب داد به خاطر اين‌كه بر او حسادت مىورزيد و از اين‌كه او در سراى پايدار ، و همنشين نيكان است ناراحت بود ، آدم يقين خود رابه شك و وسوسهء او فروخت ، و تصميم راسخ را با گفتهء سست او مبادله كرد ، و به خاطر همين موضوع ، شادى خود را مبدّل به ترس و وحشت ساخت ، و فريب برايش پشيمانى به بار آورد . پس از آن خداوند دامنهء توبه را برايش گسترد ، كلمات رحمتش را به او القا نمود ، بازگشت به بهشت را به وى وعده داد ، و او را به سراى آزمايش و جايگاه توالد و تناسل فرو فرستاد . رسالت پيامبران براى استخراج گنجهاى عقول از ميان فرزندان او پيامبرانى برگزيد ، و پيمان وحى را از آنان گرفت ، و از آنها خواست كه امانت رسالتش را به مردم برسانند در زمانى كه اكثر مردم پيمان خدا را تبديل كرده بودند و حقّ او را نمىشناختند و همتا و شريكانى براى او قرار داده بودند ،

--> ( 1 ) . سورهء بقره ، آيهء 34 . ( 2 ) . سورهء حجّ ، آيهء 38 .