گفتگو و نزاع دربارهء حضرت ابراهيم عليه السلام برخاستند . يهود مىگفتند : او تنها يهودى بوده و نصارى مىگفتند : او فقط نصرانى بود ( به اين ترتيب هر كدام مدعى بودند كه او از ما است تا امتياز بزرگى براى خود ثابت كنند ؛ زيرا ابراهيم عليه السلام پيامبر بزرگ خدا در ميان تمام پيروان مذاهب به عظمت شناخته مىشد ) آيات فوق نازل شد و آنها را در اين ادعاهاى بىاساس تكذيب كرد . « 1 » * * * ( ( 69 ) ) وَدَّتْ طائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ جمعى از اهل كتاب ( از يهود ) ، دوست داشتند ( و آرزو مىكردند ) شما را گمراه كنند ؛ آنها گمراه نمىكنند مگر خودشان را ، و نمىفهمند ! شأن نزول : از قريب يهود بر حذر باشيد بعضى از مفسران نقل كرده‌اند : جمعى از يهود كوشش داشتند افراد سرشناس و مبارزى از مسلمانان پاكدل چون « معاذ » و « عمار » و بعضى ديگر را به سوى آئين خود دعوت كنند و با وسوسه‌هاى شيطانى از اسلام بازگردانند ، آيهء فوق نازل شد و به همهء مسلمانان در اين زمينه اخطار كرد ! « 2 » * * *

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « بحار الانوار » ، ج 9 ، ص 70 ، و ج 12 ، ص 1 و 2 ؛ « احكام القرآن » جصاص ، ج 2 ، ص 20 ؛ « جامع البيان » طبرى ، ج 3 ، ص 215 ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « تفسير ابن كثير » ، ج 2 ، ص 49 ، ذيل آيات مورد بحث ؛ « درّ المنثور » ، ج 2 ، ص 40 . ( 2 ) اين شأن نزول با اختلاف مختصرى در « تفسير ابوالفتوح » ، « روح المعانى » ، « تفسير كبير » ، « تفسير قرطبى » ، « بحر المحيط » ، « تفسير كبير فخر رازى » و غير اينها ( ذيل آيهء مورد بحث ) آمده است .