در « تفسير فى ظلال القرآن » شأن نزول ديگرى نيز براى آيه نقل شده كه از نظر نتيجه با شأن نزول فوق هم آهنگ است و آن اين كه جمعى از نصاراى « نجران » خدمت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آمدند و تعبير قرآن دربارهء مسيح « وَ كَلِمَتُهُ . . . وَ رُوحٌ مِنْهُ » « 1 » را دستاويز خود قرار داده ، مىخواستند براى مسألهء « تثليث » و « خدائى » مسيح عليه السلام از آن سوء استفاده كنند و آن همه آياتى كه با صراحت تمام هر گونه شريك و شبيه را از خداوند نفى مىكند ناديده انگارند ، آيهء فوق نازل شد و به آنها پاسخ قاطع داد . « 2 » * * * ( ( 12 ) ) قُلْ لِلَّذينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ به آنها كه كافر شدند بگو : ( از پيروزى خود در جنگ احُد ، شاد نباشيد ! ) به زودى مغلوب خواهيد شد ؛ و ( سپس در رستاخيز ) به سوى جهنم ، محشور خواهيد شد . و چه بد جايگاهى است » ! شأن نزول : ملاك شكست و پيروزى ، آخر كار است پس از « جنگ بدر » و پيروزى مسلمانان ، جمعى از يهود گفتند : آن پيامبر امى كه ما وصف او را در كتاب دينى خود ( تورات ) خوانده‌ايم كه در جنگ مغلوب نمىشود ، همين پيغمبر است . بعضى ديگر گفتند : عجله و شتاب نكنيد تا نبرد و واقعهء ديگرى واقع شود آن گاه قضاوت كنيد . هنگامى كه « جنگ احد » پيش آمد ، و ظاهراً به شكست مسلمانان پايان يافت

--> ( 1 ) نساء ، آيهء 171 . ( 2 ) « تفسير فى ظلال القرآن » ، ج 1 ، ص 542 ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « جامع البيان » ابن جرير طبرى ، ج 3 ، ص 241 ؛ « درّ المنثور » ، ج 2 ، ص 6 .