( 222 ) وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحيضِ وَ لاتَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّه‌َيُحِبُّ التَّوَّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ ( ( 223 ) ) نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنينَ و از تو ، دربارهء حيض سؤال مىكنند ، بگو : چيز زيانبار و آلوده‌اى است ؛ از اين رو در حالت قاعدگى ، از زنان كناره‌گيرى كنيد ! و با آنها نزديكى ننماييد ، تا پاك شوند . وهنگامى كه پاك شدند ! از طريقى كه خدا به شما فرمان داده ، با آنها آميزش كنيد ! خداوند ، توبه كنندگان را دوست دارد ، و پاكان را ( نيز ) دوست دارد . زنان شما ، محل بذرافشانى شما هستند ، پس هر زمان كه بخواهيد ، مىتوانيد با آنها آميزش كنيد . و ( سعى نمائيد با پرورش فرزندان صالح ) اثر نيكى براى خود ، از پيش بفرستيد ! و از ( مخالفت فرمان ) خدا بپرهيزيد و بدانيد او را ملاقات خواهيد كرد و به مؤمنان ، بشارت ده ! شأن نزول : حكم آميزش در ايام عادت زنان در هر ماه ، به مدت حداقل سه روز ، و حداكثر ده روز ، قاعده مىشوند و آن عبارت از خونى است كه با اوصاف خاصى كه در كتب فقه آمده از رحم آنها خارج مىگردد ، زن را در چنين حال « حائض » و آن خون را خون « حيض » مىگويند : آئين كنونى يهود و نصارا احكام ضد يكديگر در مورد آميزش مردان با چنين زنانى دارند كه براى هر كس حالت استفهام ايجاد مىنمايد . جمعى از يهود مىگويند : معاشرت مردان با اين گونه زنان مطلقاً حرام است هر چند به صورت غذا خوردن سر يك سفره و يا زندگى در يك اطاق باشد ، مثلًا مىگويند : جايى كه زن حائض بنشيند مرد نبايد بنشيند ، اگر نشست بايد لباس خود را بشويد و الَّا نجس است ، و نيز اگر در رختخواب او بخوابد لباس و بدن را بايد