پس از آن كه دو روز راه پيمود ، نامه را بگشايد ، و طبق آن عمل كند ، او پس از دو روز طى طريق ، نامه را گشود و چنين يافت : « پس از آن كه نامه را باز كردى تا « نخله » ( زمينى كه بين « مكّه » و « طايف » است ) پيش برو ، و در آنجا وضع قريش را زير نظر بگير و جريان را به ما گزارش بده » . « عبداللَّه » جريان را براى همراهانش نقل نمود و اضافه كرد : پيامبر مرا از مجبور ساختن شما در اين راه ، منع كرده است ، بنابراين ، هر كس آمادهء شهادت است با من بيايد ، و ديگران باز گردند ، همه با او حركت كردند ، هنگامى كه به « نخله » رسيدند به قافله‌اى از قريش برخورد كردند كه « عمرو بن حضرمى » در آن بود ، چون روز آخر ماه رجب ( يكى از ماه‌هاى حرام ) بود در مورد حمله به آنها به مشورت پرداختند . بعضى گفتند : اگر امروز هم از آنها دست برداريم وارد محيط حرم خواهند شد و ديگر نمىتوان متعرض آنها شد ، سرانجام شجاعانه به آنها حمله كردند « عمرو بن حضرمى » را كشتند و قافله را با دو نفر نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند ، پيغمبر به آنان فرمود : من به شما دستور نداده بودم كه در ماه‌هاى حرام نبرد كنيد ، و دخالتى در غنائم و اسيران نكرد ، مجاهدان ناراحت شدند و مسلمانان به سرزنش آنها پرداختند ، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمّد صلى الله عليه و آله جنگ و خون‌ريزى و اسارت در ماه‌هاى حرام را ، حلال شمرده در اين هنگام آيهء اوّل نازل شد . پس از آن كه اين آيه نازل شد « عبداللَّه بن جحش » و همراهانش اظهار كردند در اين راه براى درك ثواب جهاد كوشش كرده‌اند و از پيامبر پرسيدند : آيا اجر مجاهدان را دارند يا نه ؟ آيهء دوم ( انَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا . . . ) نازل گرديد . « 1 » * * *

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ، ج 19 ، ص 188 ، 189 و 190 ؛ « اعلام الورى » ، ص 73 و 74 ؛ « تفسير ابن كثير » ، ج 1 ، ص 428 ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « سنن كبراى بيهقى » ، ج 13 ، ص 316 ، ح 18362 .