نفر از مهاجران ، و هشت نفر از انصار ، بعد از پايان جنگ عده‌اى تعبير مىكردند : فلان كس مرد ، آيهء فوق نازل شد و با صراحت آنها را از اطلاق كلمهء « ميّت » بر شهيدان نهى كرد . « 1 » * * * ( ( 158 ) ) إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلا جُناحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَليمٌ « صفا » و « مروه » از شعائر ( و نشانه‌هاى ) خداست ! بنابراين ، كسانى كه حج خانهء خدا و يا عمره انجام مىدهند ، مانعى نيست كه بر آن دو طواف كنند ؛ و كسى كه فرمان خدا را در انجام كارهاى نيك اطاعت كنند ، خداوند ( در برابر عمل او ) شكرگزار ، و ( از افعال وى ) آگاه است . شأن نزول : صفا و مروه از شعائر الهى پيش از ظهور اسلام ، و همچنين مقارن آن ، مشركان و بت‌پرستان براى انجام مناسك حج به « مكّه » مىآمدند ، و مراسم حج را كه اصل آن از ابراهيم عليه السلام بود ولى با مقدار زيادى از خرافات و شرك آميخته بودند ، انجام مىدادند كه از جمله وقوف به عرفات ، قربانى ، طواف ، سعى صفا و مروه بود ، البته اين اعمال با وضع خاصى صورت مىگرفت . اسلام با اصلاح و تصفيه‌اى كه در اين برنامه به عمل آورد ، اصل اين عبادت بزرگ و مراسم صحيح و خالص از شرك آن را امضاء نمود ، و بر روى خرافات خط بطلان كشيد . از جمله اعمال و مناسكى كه انجام مىشد ، « سعى » يعنى حركت ميان دو كوه

--> ( 1 ) « مجمع البيان » ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « تفسير رازى » ، ج 4 ، ص 125 ، ذيل آيهء مورد بحث ؛ « تفسير آلوسى » ، ج 2 ، ص 19 ، ذيل آيهء مورد بحث .