در اين جا داوود در قضاوت عجله كرد و بى آن كه از مدعى تقاضاى دليل و بينه كند ، به او رو كرد و گفت : « اين برادرت به تو ستم كرده كه همان يك ميش تو را هم مطالبه كرده است » و حتى توضيح و دفاع لازم را از مدعى بر ضدّ او نخواست . گرچه حكم نهايى نكرده بود ، امّا همين عجله در اين گفتار ، ترك اولايى بود كه از داوود سر زد . سپس متوجه شد و در مقام جبران برآمد و استغفار كرد و خداوند نيز اين ترك اولى را بر او بخشيد . اين بود خطاى داوود ، نه آن چه شما مى گوييد . سپس امام عليه السلام افزود : مگر نمى بينى خداوند بعد از اين ماجرا مى گويد : « يا داوود انّا جعلناك خليفة في الارض فاحكم بين النّاس بالحقّ و لا تتّبع الهوي » « 1 » . اى داوود ، ما تو را خليفه و نمايندهء خود در زمين قرار داديم . در ميان مردم به حق داورى كن و از هواى نفس پيروى مكن . ( اگر داوود - العياذ بالله - مرتكب آن جنايات عظيم و گناهان بزرگ شده بود ، چگونه خداوند چنين مقام و منصبى به او مى بخشيد و چگونه او را مورد عفو و بخشش قرار مى داد ؟ ! پس بدان همهء آن ها خرافات است ) . اين جهم پرسيد : پس داستان ازدواج با همسر اوريا چه بوده

--> ( 1 ) . ص / 26 . .