سپس مخلوقات مختلف را ابداع فرمود . جهان را نه در چيزى برپا داشت و نه در چيزى محدود نمود و نه طرح و نقشه اى قبلًا در جهان بود تا مثل آن بيافريند . سپس مخلوقات را به گروه هاى مختلف تقسيم كرد : برگزيده و غير برگزيده ، مؤخّر و مقدّم ، رنگ و طعم ( و غير آن ) . نه نيازى به آن ها داشت و نه به اين وسيله ارتقاى مقام مى يافت ( چرا كه او وجودى است بى نهايت و نامحدود از هر نظر و چنين وجودى منبع تمام كمالات است و كمبودى ندارد تا با آفرينش موجودات بر طرف گردد ) . آيا مى فهمى چه مى گويم اى عمران ؟ عمران : بله مولاى من . امام عليه السلام بدان اى عمران ، اگر خداوند براى نيازى جهان را آفريده بود ، بايد با قدرتى كه داشت ، چندين برابر اين ها را بيافريند ؛ چرا كه هر قدر اعوان و ياوران ( و عرصهء حكومتش ) بيشتر باشند ، بهتر است و لذا مى گويم آفرينش او براى رفع نيازى نبود ( بلكه او فياض است و ذات پاكش مبدأ انواع فيوضات ، و آفرينش فيض وجود اوست ) . سپس عمران دربارهء علم خداوند به ذات پاكش در ازل و قبل از آفرينش موجودات كرد و چگونگى علم خداوند به آن ها بعد از وجودشان را جويا شد كه اگر علم او از طريق « ضمير » ( و تصور و تصديق درونى ) باشد ، ذاتش معرض حوادث مىشود . پس پاسخ شنيد كه علم او علم حضورى است و موجودات نزد ذات پاكش