نوفلى كه از گفتهء خود پشيمان شده بود ، گفت : نه به خدا سوگند ، من هرگز بر تو نمى ترسم . اميدوارم كه خداوند تو را بر همهء آن ها پيروز كند . امام فرمود : اى نوفلى ، دوست دارى بدانى كى مأمون از كار خود پشيمان مىشود ؟ گفتم : آرى . فرمود : هنگامى كه استدلالات مرا در برابر اهل تورات به توراتشان بشنود ، و در برابر اهل انجيل به انجيلشان ، و در مقابل اهل زبور به زبورشان ، و در مقابل صابئين به زبان عبريشان ، و در برابر هيربدان به زبان فارسيشان ، و در برابر اهل روم به زبان رومى ، و در برابر پيروان مكتب هاى مختلف به لغاتشان . آرى ، هنگامى كه دليل هر گروهى را جداگانه ابطال كردم ، به طورى كه مذهب خود را رها كنند و قول مرا بپذيرند ، آن گاه مأمون خواهد دانست مقامى را كه او درصدد آن است ، مستحق نيست . آن وقت پشيمان خواهد شد و هيچ پناه و قوه اى جز به خداوند متعال عظيم نيست . هنگامى كه صبح شد ، فضل بن سهل خدمت امام آمد و عرض كرد : فدايت شوم ، پسر عمويتان ( مأمون ) در انتظار شماست و جمعيت نزد او حاضر شده اند . نظرتان در اين باره چيست ؟ فرمود : تو جلوتر برو ، من هم ان شاء الله خواهم آمد . سپس وضو