گستردهء بحث و مناظره تشكيل داد و اكابر علماى زمان ، اعم از مسلمان و غير مسلمان ، را به اين جلسات دعوت نمود . بى شك پوشش ظاهرى اين دعوت ، اثبات و تبيين مقام والاى امام عليه السلام در رشته هاى مختلف علوم و مكتب علوم و مكتب اسلام بود ، امّا در اين كه زير اين پوشش ظاهرى چه صورتى پنهان بود ، در ميان محققان گفت وگوست : 1 - گروهى كه با بدبينى اين مسائل را مى نگرند - و حق دارند كه بدبين باشند ، چرا كه اصل در تفسير نگرش ها و رفتار سياسى جباران بر بدبينى است - مى گويند : مأمون هدفى جز اين نداشت كه به پندار خويش مقام امام عليه السلام را در انظار مردم ، مخصوصاً ايرانيان كه سخت به اهل بيت عصمت عليه السلام علاقه داشتند و عشق مى ورزيدند ، پايين بياورد ، به گمان اين كه امام عليه السلام تنها به مسائل ساده اى از قرآن و حديث آشناست و از فنون علم و استدلال بى بهره است . اينان براى اثبات اين مدعا به گفتار خود مأمون كه در متون اسلامى آمده است ، استدلال مى كنند ، چنان كه در روايتى از نوفلى يار نزديك امام عليه السلام مى خوانيم : سليمان مروزى ، عالم معروف علم كلام در خطهء خراسان ، نزد مأمون آمد . مأمون او را گرامى داشت و انعام فراوان داد . سپس به او گفت : پسر عمويم على بن موسى عليه السلام از حجاز نزد من آمده و او علم كلام ( عقايد ) و دانشمندان اين علم را دوست دارد . اگر مايلى روز