زاذان از سلمان رضى اللَّه عنه روايت كند كه گفت : شنيدم از رسول خدا ( ص ) كه در بارهء حسن و حسين عليهما السلام ميفرمود : « بار خدايا من اين دو را دوست دارم پس تو ايشان را دوست بدار ، و دوست دار هر كس كه ايشان را دوست دارد » . و نيز فرمود ( ص ) : هر كه حسن و حسين را دوست دارد من او را دوست دارم ، و هر كه را من دوست داشته باشم خداوند دوستش دارد ، و هر كه خداوند دوستش بدارد او را داخل بهشت كند ، و هر كه ايشان را دشمن دارد من او را دشمن دارم ، و هر كه را من دشمن دارم خدايش دشمن دارد ، و هر كه را خدايش دشمن دارد داخل دوزخش كند و نيز فرمود ( ص ) : اين دو فرزندم دو ريحانهء من از دنيا هستند . ( ريحان در اصل لغت بهر گياه خوشبو يا چيز ديگرى گويند كه روح بخش باشد و اندوه و غم را بر طرف سازد ) . و زر بن حبيش از ابن مسعود حديث كند كه گفت : رسول خدا ( ص ) نماز ميخواند پس حسن و حسين عليهما السلام آمدند و ( در حال سجده ) بر پشت آن حضرت سوار شدند ، چون آن جناب ( ص ) سر برداشت آن دو را به آرامى گرفت ( و بر زمين نهاد ) چون دوباره به سجده رفت آن دو نيز بازگشتند ، همين كه نمازش تمام شد يكى را بر زانوى راست و ديگرى را بر زانوى چپ نشانيد سپس فرمود : هر كه مرا دوست دارد بايد اين دو را دوست بدارد . و حسن و حسين دو حجت و برهان خدا براى پيغمبرش ( ص ) در داستان مباهله بودند و دو حجت خدا پس از پدرشان امير المؤمنين عليه السّلام بر امت بودند در دين و شريعت .