ديگر آن را تكرار و دوباره احيا كنند . از اين رو ، نبايد اين‌گونه ديدارها فقط به اين صورت بگذرد كه هر كدام از ما چيزى براى تعارف به ديگرى بگوييم و بعد مسئله تمام شود . شايد بتوانم بگويم كه مصر ( چنان كه گفتيم ) در زمينه « تقريب ميان مذاهب اسلامى » پيشگام بوده است ، زيرا ميراث فرهنگى تاريخى مصر همواره اين‌گونه بوده است و مصر فرقى ميان مذهبى و مذهب ديگر ، قائل نمىشود . مصريان همگى از اول تا آخر بيش از همه مردم ، به اهل بيت مهر مىورزند و اين واقعيت به هيچ وجه تظاهر نيست . . . هر مصرى در دورترين نقطه جنوب يا شمال كشور به امام حسين ( ع ) و سيده زينب و همه اهل‌بيت دل بسته است . زمين براى تقريب در مصر بارور بود كه بيش از 50 سال پيش « جمعيت التقريب بين المذاهب الاسلاميه » را ايجاد كرد و تلاش‌هايى صورت گرفت كه به‌خاطر آن ، مشايخ الازهر چون : شيخ شلتوت و شيخ مراغى و نيز شيخ عبدالعزيز عيسى و شيخ محمد مدنى و ديگران مبارزه كردند . مضافاً اينكه مجله « رسالةالاسلام » گواه راستين اين مقوله است و شماره‌هاى منتشر شده اين مجله در 15 مجلد موجود است . اين الگوى مصرى در اين زمينه پيشگام است و مىتوانيم آن را در تمام كشورهاى اسلامى توسعه دهيم تا در آن‌جا نيز جمعيت‌هاى تقريب بين مذاهب اسلامى به وجود بيايد و به بار بنشيند ، تا اين نزديكى تحقق بيابد . بنده با جناب شيخ محمد على تسخيرى اتفاق‌نظر دارم در اينكه تقريب به معناى ذوب كردن مذاهب . ديگر نيست و نيز به معناى چيره