2 / 235 و نيست گناه بر شما در سخنى كه كنايت كرديد بوى از خواستگارى زنان ( يعنى در ميان عدّت ) يا پنهان داشتيد در دلهاى خود دانست خدا كه شما ياد خواهيد كرد اين زنان را يعنى بتصريح بعد عدت و ليكن وعده مكنيد به ايشان نكاح را مگر آنكه گوئيد سخنى پسنديده يعنى به كنايت و قصد مكنيد عقد نكاح را تا آنكه رسد ميعاد مقرر به نهايت خود و بدانيد كه خدا مىداند آنچه در دلهاى شما است پس بترسيد ازو و بدانيد كه خدا آمرزنده بردبار است ( 235 ) 2 / 236 هيچ گناه نيست بر شما اگر طلاق داديد زنان را در ان وقت كه هنوز دست نرسانيده‌ايد به ايشان يا معين نكرده‌ايد براى ايشان مقدارى را و بهره دهيد اين چنين مطلقات را لازم است بر توانگر مقدار حال او و بر تنگدست مقدار حال او بهره دادن به خوش‌خوئى لازم شد بر نيكوكاران ( 236 )