آن‌ها كه به كوى عارفان افتادند با نفخهء صور چابك و دلشادند قومى به فداى نفس تن در دادند قومى ز خود و جهان و جان آزادند مولوى تجسّم تقوا سيّد على حسينى البعاج ، امام جمعه سابق شادگان ، در خاطره‌اى مىگويد : يك‌بار خدمت حضرت آيت‌الله شهيد سيّد محمّدباقر صدر ( قدس سره ) رفتم و به ايشان عرضه داشتم : چگونه انسان به مقام « عَظُمَ الْخَالِقُ فِى أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِى أَعْيُنِهِمْ فَهُمْ وَ الْجَنَّهءُ كَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِيهَا مُنَعَّمُونَ وَ هُمْ وَ النَّارُ كَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِيهَا مُعَذَّبُونَ ؛ خداوند در نفوس آن‌ها بزرگ و غير او در ديدگانشان كوچك است . با بهشت چنانند كه گويى آن را ديده و در فضايش غرق نعمتند و با عذاب جهنّم چنانند كه گويى آن را مشاهده نموده و در آن معذبّند . » « 1 » كه حضرت اميرالمؤمنين ( ع ) در خطبهء متقين فرموده‌اند ؛ مىرسد ؟ ! علّامه شهيد محمّدباقر صدر ( قدس سره ) در جواب فرمود :

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 184 ( خطبهء متّقين ) .