پشيمان ؛ چرا كه معرفت درّ گرانى است كه به هر كس ندهندش و آن كس كه جام معرفت نوشيد ، سزاوار مدح است و احترام بندگان او را سزاست و اين همه ، از شايستگى و شأن والاى او خبر مىدهد . به راستى آن وجودى كه خداى را شناخت و حقّ معرفتش به‌جاى آورد ، قابل تعظيم است ؛ همچنان‌كه خالق متعال امر به آن نموده است ؛ آن گاه‌كه دستور سجده به نور ملكوتى وجود مقدّس نبى مكرّم ( ص ) و علىّ مرتضى ( ع ) و اولاد طاهرينش ( عليهم السلام ) را صادر كرد ؛ همان ذوات مقدّسه‌اى كه گوى سبقت را در معرفت به حق تعالى و ايمان به او ، از همگان ربوده و پيشگامان و پيشتازان اين راه شدند . پس بسيار آمدند و رفتند مردمان شريفى كه گام بر جاى قدوم مبارك آن پيشوايان صالح نهادند و در طريق معرفت ، پيروى ايشان نمودند ، سوار بر كشتى نجات تا ساحل امن ، از امواج بلا رهيدند و قله‌هاى معرفت را فتح نمودند . رادمردانى كه حيات خويش را در راه معرفت به معبود حقيقى بذل نمودند و همچون پيامبر ( ص ) و اوصياى برگزيده‌اش ( عليهم السلام ) جان‌فشانىها كردند تا اين معرفت و شناخت را براى ديگران نيز فراهم آورند و به سعادت و نيكبختى رهنمون كنند . اكنون بر ماست كه در آستان اين انسان‌هاى وارسته ، خاكسار باشيم و خاضعانه راهشان را بپيماييم كه راه نجات همين است و تكبّر جز ندامت و بيرون شدن از نعمت ، ثمرى نخواهد داشت . شهيد سيّد محمّد صدر ( قدس سره ) « 1 » ازجمله همان مردان خداست كه حياتش

--> ( 1 ) . در ايران ، شهيد سيّد محمّد صدر را معمولًا با نام « سيّد محمّدصادق صدر » مىشناسند تا نام ايشان با شهيد سيّد محمّدباقر صدر ( قدس سره ) مشتبه نشود ، لكن بايد دانست كه نام ايشان « سيّد محمّد صدر » است و « محمّدصادق » نام پدر او است و علّت اين اشتهار آن است كه در زبان عربى ، پس از ذكر نامِ فرد ، به‌جاى فاميلى ، نام پدر را ذكر مىكنند ؛ مثلًا وقتى مىگويند : سيّد محمّدصادق ، يعنى سيّد محمّد فرزند صادق . همين امر سبب شده است تا سيّد شهيد در ايران با عنوان « سيّد محمّدصادق صدر » شناخته شود . همچنين از القاب بسيار شايع ايشان مىتوان به « السيّد الشهيد » و « شهيد الصدر الثانى » اشاره كرد ، در مقابلِ شهيد سيّد محمّدباقر صدر كه به « شهيد الصدر الأوّل » معروف است .