را احياى كند ، و ميان مردم صلح و آشتى برقرار سازد و در پايان دادن به جنگ و اختلافات و مناقشات و رفع فتنه‌ها تلاش نمايد . او بايد در راه تهذيب نفوس مردم و ايجاد روح برادرى و دوستى تلاش كرده و داراى دلى قوى و قلبى بزرگ باشد ، از آزار مردم ، زود نرجند و براى همه حتى براى كسانىكه با افكار او موافق نيستند جز نيكى آرزو نكند . او بايد براى سعادتمند كردن مردم و رفع مشكلات آنان فداكارى نشان داده ، و مردى متين ، پرهيزكار و زاهد باشد و به آنچه دارد راضى باشد ، عاطفه‌اش بر عقل غالب نباشد و به طمع مال و جاه و مقام ، دين را زير پا نگذارد و از هرگونه حزب‌گرايى دور باشد ، و از كسانى نباشد كه يك عده مردمان پست و فرومايه را دور خود جمع مىكنند و با ايجاد آشوب و به راه انداختن جنگ و ناامنى به‌نام جهاد ، به مقاصد خود مىرسند . او نبايد به حكام و زورمندان جز در مواردى كه به خير و صلاح مسلمانان است ، دست همكارى بدهد و بالاخره بداند كه هر قدمى و هر عاملى در راه ايجاد نفاق و تفرقه تيرهاى زهرآگين است كه در قلب ملت مسلمان و دين اسلام فرومىرود و از كنار آمدن با دشمنان اسلام و معامله با آنان در مورد وظايف اسلامى بپرهيزد . اينها صفات و خصوصيات مرد الهى و دينى است . آيا محمد بن عبد الوهاب اين‌چنين بود ؟ ما پاسخ اين سؤال را به عهده تاريخ مىگذاريم و مواردى را در اين زمينه از كتب تاريخ مىخوانيم .