صحابه وهابيها معتقدند با اينكه عده‌اى از ياران پيامبر موحد بودند و با رسول خدا در راه اسلام در جنگها و صحنه‌هاى مبارزات شركت مىكردند ، نماز ، زكات و حج انجام مىدادند مع ذلك كافر بوده و فرسنگها از اسلام فاصله داشتند « 1 » .

--> - ابو هاشم و عبد الجبار برعكس ابو على ، تفاوت قائل مىشوند بين ثوابى كه در اثر گناه تباه مىشود و بين عوضى كه فرد مستحق آن مىشود به دليل رنجهايى كه در طول زندگى متحمل شده ، در حالى كه اين درد و رنجها نتيجه اعمال بدش هم نبوده است . اگر صحيح است كه انسان به كيفر و مجازات جاودان دچار شود بايد خداوند عوض آن‌را در اين دنيا يا در عرصه قيامت به او بدهد و يا مجازاتش را كاهش دهد . معلوم مىشود كه شيخ مفيد و سيد مرتضى در اين مسأله هم‌عقيده هستند . رجوع كنيد به شرح الاصول الخمسة : 626 . ( 1 ) . رسالة كشف الشبهات محمد عبد الوهاب : 120 ، الرسائل العملية التسع چاپ 1957 م . اهل سنت مىگويند : همه صحابه درستكار هستند و نيازى به تزكيه ندارند . نگاه كنيد به مسلّم الثبوت و شرح آن ، اصول الفقه خضرى ، الاصابة : 1 / 9 و 10 ، اسد الغابة : 1 / 3 ، الاستيعاب : 1 / 85 ، المختصر : 2 / 67 . اماميه مىگويند : صحابه نيز همچون ديگران هستند ، در ميان آنها هم افراد پاك و درستكار و هم ناپاك و فاسد و فاسق ديده مىشود . صحابه از نظر لغوى : مفرد آن صاحب ، جمع آن : صحب ، اصحاب ، صحاب و صحابة . صاحب يعنى همدم ، همراه ، همنشين و همگام . و فقط به كسى صاحب اطلاق مىشود كه همراهىاش طولانى باشد ، و مصاحبت ، طول همراهى فرد را طلب مىكند . -