--> - كنيد به اوائل المقالات : 75 و 90 ، الفصول المهمة : 282 ، الاصول الخمسة قاسم بن ابراهيم معروف به رسى ( در ضمن مجموعه رسائل العدل و التوحيد ) : 627 ، همچنين المسائل السروية : 64 ، اوائل المقالات : 59 ، شرح الأصول الخمسة : 632 و 800 ، الإصباح على المصباح فى معرفة الملك الفتاح : 142 . گناه كبيره در شرع به گناهى گفته مىشود كه مجازات انجام دهنده آن ، به‌طور قطعى و يا تقريبى بيش از پاداش و جزاى او باشد . و صغيره به گناهى اطلاق مىشود كه پاداش انجام‌دهنده آن به‌طور قطعى و يا تقريبى بيش از مجازات و جرم او باشد . اين تفاوت را عبد الجبار بين گناه كبيره و صغيره ، قائل شده است . رجوع كنيد به شرح الاصول الخمسة : 632 و 800 ، الاصباح على المصباح فى معرفة الملك الفتاح : 142 . نكته اساسى اين است كه مؤمن به علت اطاعت از احكام شرعى ، مستحق پاداش شايسته مىشود و هنگاميكه مرتكب گناه صغيره شود ، از سويى پاداشى كه قبلا سزاوار آن بود ، جايگزين كيفر اين صغيره مىشود و از سوى ديگر ، فرد مؤمن هنگاميكه مرتكب گناه كبيره مىشود ، تمام پاداشى كه قبلا استحقاق آن‌را داشت ، از بين مىرود و فقط سزاوار مجازات است . اختلاف بين گناهان كبيره و صغيره در مذهب علما ، از همين‌جا نشأت مىگيرد . شيخ مفيد معتقد است كه اختلاف بين گناهان كبيره و صغيره نسبى است ، او مىگويد : گناه صغيره به خودى خود جزء گناهان محسوب نمىشود بلكه صغيره در صورت وجود عوامل ديگر ، گناه شمرده مىشود . مذهب غالب اماميه و اهل ارجاء همين است . ولى آل نوبخت با آن مخالف‌اند و برعكس آن ، به مذهب اهل وعيد و معتزله اعتقاد دارند . رجوع كنيد به اوائل المقالات : 59 . در مذهب عبد الجبار ، گناهان كبيره نابودكننده ثواب هستند ولى گناهان صغيره چنين نيستند . اما شيخ مفيد توجهى به مفهوم احباط و نابودى ثواب ندارد ، بنابراين بر خلاف معتزله ، تفاوت عمده‌اى بين كبيره و صغيره قائل نيست لذا به شفاعت معتقد است و اين اعتقاد پايه -