--> - مراجعه كنيد به اوائل المقالات : 18 ، الفصول المختارة : 279 . ابن بابويه بين صفات ذاتى و افعالى تفاوت قائل مىشود و مىگويد : هرگاه خداوند متعال را از طريق صفات ذاتىاش توصيف مىكنيم با اثبات هر صفتى ، فقط قصد نفى عكس آن صفت را از خداوند متعال داريم . و مىگوييم : خداوند پيوسته سميع ، بصير ، عليم ، حكيم ، قادر ، عزيز ، حى ، قيوم ، واحد و قديم است و اينها صفات ذاتى او هستند و نمىگوييم كه خدا دائما خلاق ، فاعل ، شائى ، مريد ، راضى ، ساخط ، رازق ، وهاب و متكلم است زيرا اينها صفات افعالى او هستند كه آنها را به‌وجود آورده است و جايز نيست بگوييم خداوند پيوسته موصوف به اينهاست . نگاه كنيد به رسالة : 68 الفصل ( 30 - 31 ) ، توحيد صدوق : 148 . شرحى كه شيخ مفيد نوشته است چيزى به گفته‌هاى ابن بابويه نمىافزايد . نگاه كنيد به تصحيح الاعتقاد : 10 . علامه حلى مىگويد : هيچ چيز در قديم بودن ، با خداوند شريك نيست . احاديث و روايات متفق‌اند كه قديم بودن ، خاص خداوند متعال است و در ازل غير از خدا ، چيز ديگرى وجود نداشته ، زيرا هرچه غير اوست ممكن و هر ممكنى حادث است . نگاه كنيد به نهج الحق : 64 ، بحرانى هم در شرح النهج همين مطلب را بيان مىكند ، رجوع كنيد به شرح نهج البلاغه : 1 / 106 و 122 . شيخ صدوق براى اثبات وحدت ذات خداوند و بسيط بودن آن استدلال آورده و اثبات مىكند كه ذات الهى مركب از ذات و صفاتى افزون بر آن نيست و استدلال مىكند كه صفات او همچون ذاتش قديم‌اند . رجوع كنيد به توحيد صدوق : 223 ، اسرار الآيات ملاصدرا : 39 . همچنين به گفته‌هاى كراجى پس از تقسيم صفات خداوند به صفات ذاتى و صفات افعالى ، مراجعه كنيد . نگاه كنيد به كنز الفوائد : 1 / 74 ، و حق اليقين : 1 / 46 . -