فقط به‌خاطر كوتاهى كردن ، گناهكار مىباشد اگرچه آن مسئله از ضروريات دين و مذهب بوده و به دليل قطعى ثابت شده باشد . روى اين اصل دانشمندان اسلامى با اختلاف نظرى كه در مسائل باهم دارند و دائم فرضيه‌هاى يكديگر را تخطئه مىنمايند در عين حال از تكفير يكديگر خوددارى مىكنند حتى در جامعه اهل تسنن اشخاصى هستند كه با هر چهار مذهب يك جا مخالفند و مع ذلك هيچ‌كس آنها را كافر نمىداند « 1 » .

--> ( 1 ) . علماى مذاهب اختلاف‌نظر دارند در اينكه ، آيا گروه ظالمى كه بر ظلم و ستم پافشارى مىكند و براى بازداشتنش از اين كار ، بايد با آن جنگيد ، از اسلام خارج شده است ؟ درست است كه فردى كه به دليل شبهه‌اى درونى ، بر باطل اصرار مىورزد ، مسلمان است و تمام حقوق مسلمانان را داراست و همه تكاليفى را كه برعهده مسلمانان است ، او نيز بايد انجام بدهد . مگر اينكه با اهل بيت دشمنى بورزد كه در اين‌صورت با قول صريح قرآن و احاديث متواتر فراوانى كه در زمينه دوستى اهل بيت روايت شده ، عناد ورزيده است . « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ ؛ شورا : 23 » : بگو : به ازاى آن [ رسالت ] پاداشى از شما خواستار نيستم ، مگر دوستى درباره خويشاوندان ، و هركس نيكى به‌جاى آورد [ و طاعتى اندوزد ] ، براى او در ثواب آن خواهيم افزود . قطعا خدا آمرزنده و قدرشناس است . و حد و مرزها با شبهه‌ها از بين مىرود . امام از اهالى شام كه دچار شبهه شده بودند ، اين‌گونه تعبير مىكند : برادران دينى ما . و به سبب و علت اين برادرى ، اين‌گونه اشاره مىكند : انحراف ، شبهه ، تأويل . اما كسانى كه از روى عناد و بدون هيچ شك و شبهه‌اى ، حق را انكار مىكنند هيچ شكى در كافر شدن و مرتد شدنشان وجود ندارد . اگر به دنبال ويژگى و صفتى باشيم كه خداوند به واسطه آن ، جمع پراكنده ما را گردهم آورد و ما را به -