مسأله 2 - آن كه وارث فعلى منحصر است به عمومهء امّى و به احد الزوجين ، پس احد الزوجين نصيب اعلى را مىبرند ، و بقيه حق عمومهء امّى است و مطلقاً با تعدد بالسويه قسمت مىكنند ؛ اگرچه در صورت اختلاف در ذكوريت و انوثيت ، احتياط « 1 » به صلح و تراضى به غايت مطلوب است . مسأله 3 - آن كه وارث فعلى منحصر است به خئولهء ابوينى يا ابى و به احد الزوجين ، پس احد الزوجين نصيب اعلى را مىبرند و بقيه حق خئولهء ابوينى يا ابى است ، و با تعدد مطلقاً بالسويه قسمت مىكنند . مسأله 4 - آن كه وارث فعلى منحصر است به خئولهء امّى و به احد الزوجين ، پس احد الزوجين نصيب اعلى را مىبرند ، و بقيه حق خئولهء امّى است كه با تعددْ مطلقاً بالسويه قسمت مىكنند . مسأله 5 - آن كه وارث فعلى منحصر است به عمومهء ابوينى يا ابى و به عمومهء امّى و به احد الزوجين پس احد الزوجين نصيب اعلى را مىبرند ، و عمومهء امّى با اتحاد سدس بقيه را مىبرد و با تعدد ثلث بقيه را ، و مطلقاً بالسويه قسمت مىكنند ؛ اگرچه در صورت اختلاف احتياط به صلح و تراضى مطلوب است ، و بقيه حق عمومهء ابوينى يا ابى است للذَّكر ضِعفُ الانثى . مسأله 6 - آن كه وارث فعلى منحصر است به عمومهء ابوينى يا ابى و به خئولهء ابوينى يا ابى و به احد الزوجين ، پس احد الزوجين نصيب اعلى را مىبرند ، و ثلث مجموع تركه حق خئولهء ابوينى يا ابى است ؛ چه متحد و چه متعدد ، و بر فرض تعدد مطلقاً بالسويه قسمت مىكنند ، و بقيه از تركه حق عمومهء ابوينى يا ابى است ، و بر فرض تعدد و اختلاف للذَّكر ضِعفُ الانثى . مسأله 7 - آن كه وارث فعلى منحصر است به عمومهء ابوينى يا ابى و به خئولهء امّى و

--> ( 1 ) - گذشت كه ترك نشود ، و هكذا در نظائر آن .