پنجم از آن مصارف : حبوهء پدر است كه حق پسرى است كه وقت موت پدر ، پسرى بزرگ‌تر از آن نباشد . و اگر ميت دو پسر داشته باشد از دو عيال به يك سن ، اعيانِ حبوه را بين آن دو پسر بايد بالسويه قسمت نمود . مسأله - مراد به حبوه كه از مال پدر بايد مجاناً به اكبر ذكور از اولاد داده شود ، چهار چيز است : لباس مستعمل پدر است هر قدر كه باشد ، نه آنچه دوخته لكن هنوز نپوشيده « 1 » يا به عنوان تجارت و كاسبى كردن پوشيده باشد ، و قرآن است و انگشتر و شمشير ، و در صورت تعدد اين سه ، « 2 » هر كدام انتسابش به ميت بيشتر باشد آن را حبوه مىبرد ، و با تساوى در نسبت احتياط به صلح و تراضى ترك نشود . و بعضى از علماى اعلام ، از حبوه شمرده‌اند كتب هرچه باشد و سلاح و رحل و راحلهء ميت را ، و در صورت تعدد اين سه ، حكم انگشتر را خواهد داشت و احتياط به مراعات فرمايش اين بعض ترك نشود . و اگر عينِ حبوه يا بعضى از آنها در تركه نباشد ، قيمت آنها حبوه داده نمىشود . مسأله - معتبر است « 3 » در حبوه بردنِ پسرِ بزرگ ، آن كه حبوه بعضى از تركهء ميت باشد نه آن كه تركه منحصر باشد به عين حبوه ، على الاحوط . و اما بلوغ پسر و انفصالش حيّاً در حين موت پدر شرط نيست على الاقوى ، بلكه حبوهء حمل را جدا مىگذارند مثل ارثش تا حين انفصال . و اما در اشتراط عقل و رشد پسر تأمل است « 4 » و طريق احتياط واضح است .

--> ( 1 ) - اگر براى پوشيدن دوخته باشد ، از حبوه است . ( 2 ) - ظاهر آن است كه با تعدّد نيز حبوه محسوب است ، در صورتى كه مستعمل بالفعل يا مهياى براىاستعمال باشد . و در كتب و سلاح و رحل و راحله احتياط به تصالح خيلى مطلوب است ؛ گرچه حبوه نبودن آنها اقوا است . ( 3 ) - اقوا عدم اعتبار است . ( 4 ) - اقوا عدم اشتراط است .