مسأله 10 - « 1 » مبارات يك قسم [ از طلاق ] است و در آن معتبر است تمام شرايط طلاق به تفصيلى كه گذشت و نيز معتبر است در آن بذل و كراهت به طورى كه ذكر شد و بايد به لفظ طلاق واقع شود پس از آن كه زن بذل كرد كه طلاق بدهد او را ، مرد بايد بگويد : « أنتِ طالِقٌ عَلى مَا بَذلتِ » و لفظ « بارَأتُ » دخالت ندارد ؛ نه تنهايى و نه با لفظ طلاق . مسأله 11 - مبارات يك قسم از طلاق است و با طلاق خلع در سه چيز فرق دارد : اول : آن كه در مبارات معتبر است كه زن و مرد هر كدام از ديگرى كراهت داشته باشند و در خلع معتبر است كراهت زن فقط . دوم : شرط است در مبارات كه آنچه بذل مىكند از مهرش بيشتر نباشد بلكه احوط آن است كه كمتر باشد به خلاف خلع كه به هر چه با هم قرارداد كردند صحيح است چه به قدر مهر باشد يا زيادتر يا كمتر باشد . سوم : آن كه طلاق در مبارات به لفظ « طالق » واقع مىشود ، و لفظ « بارَأتُ » هيچ دخالت در آن ندارد و اما در خلع چنانچه گذشت ، احتياط آن است كه جمع شود بين هر دو صيغه . الحمد للَّه‌أوّلًا وآخراً وظاهراً وباطناً

--> ( 1 ) - اين مسأله سابقاً مؤخر از ( مسألهء 11 ) بود لكن با توجه به كتاب « وسيلة النجاة » وتناسب مباحث مقدم گرديد .