كه رحل گذاشته و سجاده گسترده كه فاصله زياد نشود بين وقتى كه سجاده را گسترده و بين وقتى كه مىآيد براى خواندن نماز و عبادت ، پس چنانچه فاصله زياد شد ديگرى مىتواند سجاده را برداشته و در آن‌جا نماز كند ، بلى واجب است كه سجاده را به دست صاحبش برساند و ضامن تلف آن نيز هست ، از اين‌جا معلوم گشت كه اين‌گونه كه معمول است در اين روزها كه از نماز صبح رحل مىگذارند براى نماز ظهر سبب نمىشود براى پيدايش حق . مسأله 19 - در مسألهء سابقه اگر چنانچه از وقت گذاردن رحل تا وقت آمدن براى نماز طول كشيد ولى مسجد نمازگزار ندارد به آن طور كه اين سبب معطل شدن مسجد باشد ، پس در اين صورت كسى نمىتواند رحل او را بردارد . مسأله 20 - مشاهد مشرّفه مثل مساجد است در آنچه گذشت . مسأله 21 - از چيزهايى كه همهء مردم در آن شريك هستند ؛ يعنى همه مىتوانند از آنها استفاده كنند رودخانه و نهرهاى بزرگ است ، مثل رود كارون و دجله و فرات و همچنين چشمه‌سارها و آب‌هايى كه از باران و برف جارى مىشود و كسى آنها را احداث نكرده ، در اين قسم آب‌ها همهء مردم يكسان هستند و هركس از آنها حيازت كرد مالك مىشود به هر نحو كه حيازت كنند ؛ چه مسلم باشد چه كافر . مسأله 22 - نهرها يا چشمه‌ها يا قنات‌هايى كه اشخاص احداث مىكنند مال خود آنها است و كسى حق حيازت از آنها را ندارد و حق تصرف هم ندارد ، مگر تصرفات متعارفهء جزئيه كه در كتاب طهارت گفته شده . مسأله 23 - اگر از نهرهايى كه در مسألهء « 21 » گفته شد كسى به واسطهء احداث نهر كوچك آب ببرد آن آبى كه در نهر كوچك افتاد و صاحب نهر حيازت كرد مال او مىشود و اگر در نهر شريك دارد همهء شركا مالك مىشوند ؛ به نسبت ملك آنها نهر را ، و مالك شدن به حيازت موقوف به آن است كه به قصد مالك شدن نهر بكنند و آب جارى كنند در آن .