السيد الخميني
رسالهء نجاة العباد 327
رساله نجاة العباد و حاشيه بر رساله ارث ملا هاشم خراسانى ( فارسى ) ( موسوعة الإمام الخميني 28 )
نكرده اگر چنانچه شكار شوند حلال نيستند ، بلكه بايد آنها را ذبح كنند تا حلال شوند . مسأله 20 - چنانچه حيوانى كه حلال گوشت است مىتوان شكار كرد ، حيوانى كه حرام گوشت است نيز اگر شكار كنند ، پوست آن پاك مىشود و مىتوان از آن انتفاع برد ، در صورتى كه قابل تذكيه باشد . مسأله 21 - حيوانى كه حرام گوشت است اگر چنانچه نجس است مثل سگ و خوك به شكار شدن و سر بريدن پاك نمىشود . مسأله 22 - در مسألهء ( 20 ) پاك شدن پوست و گوشت متوقف است بر اين كه سر آنان را ببرند و يا آن كه آنان را با آلت قتاله شكار كنند ، و اما اگر با حيوان و سگ شكارى شكار شوند ، پس در اين صورت پاك شدن بدن آنان معلوم نيست و مشكل است . مسأله 23 - كسى كه شكارى را گرفت مالك او مىشود ، و همچنين است اگر حيوان و يا پرنده در دام او واقع شود و بيفتد ، و همچنين است اگر به توسط تفنگ و تير او و يا سگ شكارىاش و يا غير اينها از آلات و ادوات ديگر دست و پاى شكار شكسته شود و بال مرغ هوايى شكسته گردد ، پس در هر يك از سه صورت كسى ديگر حق ندارد تصرفى در شكار آن كند . مسأله 24 - در مسألهء گذشته لازم است در گرفتن شكار قصد مالك شدن داشته باشد و گرنه مالك نمىشود ، و همينطور در ساير مذكورات ظاهراً . مسأله 25 - كسى كه پادشاه زنبور عسل را گرفت مالك آن و هر چه لشكر اوست مىشود ، در صورتى كه به قصد مالك شدن بگيرد . احكام شكار ماهى مسأله 1 - حلال مىشود ماهى به يكى از دو امر : يا آن كه او را در حالى كه زنده است از آب بگيرد ، و يا آن كه زنده از روى ساحل و كنارهء دريا بردارد ، و مقصود آن است كه بايد زنده به دست انسان برسد ؛ چه از آب برسد و چه از خارج آب ، پس اگر