احكام عاريه عاريه آن است كه كسى مال خود را در اختيار ديگرى بگذارد كه به‌طور مجانى از آن استفاده كند . مسأله 1 - در عاريه صيغهء مخصوصى لازم نيست ، بلكه هر لفظى كه عرفاً بر اين معنى دلالت كند كافى است ، بلكه اگر لفظى هم نگويد و با عمل ، اين معنى را افهام كند كافى است ، مثلًا اگر لباس خود را به قصد عاريه به كسى بدهد و او به همين قصد بگيرد ، عاريه صحيح است . مسأله 2 - عاريه دهنده بايد عاقل و بالغ و جايزالتصرف در مال خود باشد ، پس عاريهء طفل و ديوانه و كسى كه به علت افلاس ، محجور از تصرف در اموال خويش است صحيح نيست ، مگر با اجازهء ولىّ و صاحبان طلب . مسأله 3 - عاريه دهنده بايد مالك منافع مالى كه عاريه مىدهد باشد ، ولى ملكيت عين مال شرط نيست . مسأله 4 - در عاريه نيز معاملهء فضولى جارى است ، پس اگر كسى مال ديگرى را به عاريه داد و صاحب مال به اين كار راضى شد ، عاريه صحيح است . مسأله 5 - اگر كسى چيزى را اجاره كرد مىتواند آن را به ديگرى عاريه بدهد ، مگر