مسأله 4 - كسى كه عمداً روزهء خود را باطل كرده ، اگر بعد از ظهر مسافرت كند يا پيش از ظهر براى فرار از كفاره ، كفاره از او ساقط نمىشود . مسأله 5 - اگر عمداً روزهء خود را باطل كند ، و بعد عذرى مانند حيض يا نفاس يا مرض براى او پيدا شود ، كفاره بر او واجب نيست . مسأله 6 - اگر يقين كند كه روز اول رمضان است و عمداً روزهء خود را باطل كند بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده ، كفاره بر او واجب نيست . مسأله 7 - اگر روزه‌دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‌دار است جماع كند ؛ چنانچه زن را مجبور كرده باشد ، كفارهء روزهء خودش و روزهء زن را بايد بدهد ، و اگر زن به جماع راضى بوده بر هر كدام يك كفاره واجب است . مسأله 8 - اگر زنى شوهر خود را مجبور كند كه جماع نمايد يا كار ديگرى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، واجب نيست كفارهء روزهء شوهر را بدهد . مسأله 9 - كسى كه به واسطهء مسافرت يا مرض روزه نمىگيرد ، نمىتواند زن روزه‌دار خود را مجبور به جماع كند و چنانچه او را مجبور سازد ، احتياط واجب آن است كه كفارهء او را بدهد . مسأله 10 - كسى كه نمىتواند كفارهء جمع بدهد هر چند مد كه مىتواند به فقير اطعام كند و اگر برايش ممكن نباشد بايد استغفار كند ، اگرچه مثلًا يك مرتبه « استغفر اللَّه » بگويد و احتياط واجب آن است كه در صورت استغفار هر وقت بتواند ، كفاره را بدهد . قضاى روزه مسأله 1 - در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفاره واجب نيست : اول : آن كه روزه‌دار عمداً قى كند . دوم : آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه سابقاً گفته شد تا اذان