و واجب است قضاى آن در صورت ترك ، و همچنين اگر حائض و نفساء پاك شوند و اين مقدار از وقت باقى باشد ، چنانچه اگر ديوانگى و بيهوشى و حيض و نفاس عارض شود ، بعد از گذشتن مقدار نماز مختار از اول وقت به حسب حال آنها از سفر و حضر و وضو يا تيمم و نماز از آنها فوت شود واجب است بر آنها قضا . مسأله 7 - كسى كه فاقد طهورين باشد ؛ يعنى نه آب و نه خاك داشته باشد كه با آنها تحصيل طهارت كند ، واجب است بر او قضا ، و ادا از او ساقط است بنابر اقوا ، لكن سزاوار نيست ترك احتياط ، به اين كه نماز را بخواند و بعد قضا كند . مسأله 8 - كسى كه در اماكن تخيير بوده و نمازش فوت شده ظاهر آن است كه در قضاى آن نيز مخيّر باشد ؛ اگر در همان اماكن قضا كند ؛ والّا بر او معيّن است قضاى قصرى بنابر احوط . مسأله 9 - مستحب است قضاى نوافل يوميه ، و ترك آن كراهت شديده دارد ، در صورتى كه اشتغال به دنيا مانع از به‌جا آوردن آنها شده باشد . مسأله 10 - اگر كسى عاجز باشد از قضاى نوافل يوميه به قدر وسع خود صدقه مىدهد ، و كمتر چيزى كه مستحب است صدقه دادن است از هر دو ركعت يك مد ، و اگر متمكّن نشد از هر چهار ركعت يك مد ، و اگر متمكّن نشد از نمازهاى شبانه يك مد و از نمازهاى روزانه يك مد بدهد . مسأله 11 - اگر نمازهايى كه از مكلف فوت شده متعدّد باشد ، پس اگر علم به ترتيب داشته باشد لازم است مراعات آن بنابر اقوا ؛ و اما اگر علم به ترتيب ندارد احوط مراعات ترتيب است اگرچه مراعات نكردن خالى از قوّت نيست . مسأله 12 - اگر بداند كه يكى از نمازهاى پنجگانه را نخوانده ، كفايت مىكند خواندن نماز صبح و مغرب و يك چهار ركعتى به قصد ما فى الذمه مردد بين ظهر و عصر و عشا ، و مخيّر است در آن ميان جهر و اخفات ، و اگر مسافر باشد كفايت مىكند